Her sabah uyandığına değecek hayatı yaşayabiliyor musun?

Açıkçası her sabah uyandığımda “evet, tam da istediğim hayatı yaşıyorum” diyemem. Ama ufak şeylere odaklandığımda, mesela sevdiklerimle vakit geçirmek, kahvemi içmek, kendime zaman ayırmak gibi anlarda bunun değdiğini hissediyorum. Bazen hayat insanı zorlayabiliyor, ama küçük mutluluklar sayesinde devam etmek kolaylaşıyor. O yüzden ben de elimden geldiğince günümü anlamlı kılmaya çalışıyorum.

Gizli üye olabildim. Güzel.

Açık konuşacağım. Hayatım yokuş aşağı son gaz ilerliyor. Direksiyona bir türlü geçemedim. Elim, kolum bir şekilde zincirli. Bu ''bir şekil'' tanımını çok açmak istemiyorum ama yine de ufak tefek anlatmak istiyorum.

Nereden başlanır onu da bilmiyorum. Hayatımda ilk kez, bu şekilde dökülüyorum.
Psikolojim ağır bir şekilde bozuldu. Öyle ki, kendimi dört duvarın arasına hapsetmek zorunda kaldım. Yanılmıyorsam 1 buçuk yıldır bu hapishanede kalıyorum. Kimim kimsem kalmadı. Dostum, sevdiğim, ailem, arkadaşım kimsem yok. Hiçbir şeyden keyif alamıyorum. Başım ağrıyor, midem bulanıyor, buhranlar, krizler... Tanıdığım ben nerede bilmiyorum. Hafıza kayıpları yaşadıkça, geçmişe dair, kendime dair her şeyi unutuyorum ve artık tanımadığım bir insanın bedeninde hissediyorum kendimi.

Banyo yapamıyorum. Yanılmıyorsam 2-3 ay olmuştur. Evim çöp eve dönüştü. En son ne zaman lezzetli ve besleyici bir yemek yedim hatırlamıyorum. Çileğin tadını, elmanın tadını, tatlının tadını çoktan unuttum. Sigara içerek besleniyorum desem, yalan olmaz.

Nereye kadar böyle gider bilmiyorum ama açıkçası umurumda da değil. Nasıl olsa herkes ölecek. Ha beş yıl sonra, ha 65 yıl sonra... Bir anlamı yok.

Hayatımdan son derece rahatsızım. Değiştirmek için çok geç kaldım. ''Hiçbir şey için geç değildir'' diyebilirsiniz ama bazen cidden geç kalmış olabilirsin. Bu da öyle bir senaryo...

Psikologların, doktorların buradan a/koyayım... Benden haftalık 3500-4000 TL istiyorlar. Neymiş, bu parayı verirsem iyileşecekmişim... Millet insanları değil, cebini düşünüyor. Ben de bu vampirlere kanımı emdireceğime, ölürüm daha iyi!

Bu dünyanın da, bu hayatın da gelmişini geçmişini...
Beni bu hayata atanların da gelmişini geçmişini...

Suçu başkasına atıyorum ama ben sanki çok mu masumum? Hayır. Onlar suçlu ama ben de suçluyum. Ama mağdurum da...