Yalnız olduğunuzu ne zaman anladınız?

Yalnız doğduk ve yalnız ölüyoruz :) Sonra bir aileye, sosyal çevreye, bir ülkeye, bir kültüre, dış dünyayla sosyalleşiyoruz ve iki dünya arasında yaşadığımız perosonal yaşamımızı yaşıyoruz: kendisi ile ilişki ve başkalarıyla ilişki. Kırıntıda, birden fazla koşul ve gereksiz komplikasyon aramadan ilişkinin başkalarıyla olan ilişkisi kadar kendi başına nasıl dengeleyeceğini bilmelisiniz, ancak durumları anlıyor ve her zaman görünüşlerin ve eklerin ötesini görüyor.
Bu karasal yaşamdaki yol bir test ve bir okuldur, Allah'a gelmeden önce bir kader, durumlar ve olasılıklar, zorluklar ve engeller zaman içinde yürüdük ve öğreniriz, anlıyoruz ve birleştiren yolu arıyoruz.
Bu hayatta bir şeyler öğrendiysem, yalnızlığın her zaman kendinize geri dönmek ve kişisel ekinizi yaşamak için bir fırsattır.
Yalnız olmak asla bir yük olmamıştı, kuşatılmış olarak yalnız kalmayı öğrenmelisin :)
Bir insanı yapan ve onu esnek ve esnek yapan şey, her iki durumda da nasıl yaşayacağını tam olarak bilmektir.
Şahsen bu hayatı basit bir test olarak görüyorum, bu dünyaya çok huzurlu ve küçük materyalist bir bakışım var çünkü her şeyin her ruh için belirli bir şekilde düzenlendiğini ve her ruhun rahatlık bölgelerinden çıkmayı öğrenmesi gerektiğini biliyorum.
Çevrelemek yalnız kalmak bazen iyi, her şey denge ile ilgili :)

Bir pisliğin elinden kaçmaya çalıştığımda anlamıştım yalnız olduğumu çığlıklarımın duyulmadıginda o günden sonra da hiç kimsenin yanımda oluşuna inanmadım hep bir çıkar için yanımda oluyorlar dedim ki öyle zaten