Yalnız olduğunuzu ilk ne zaman anladınız?

Herkes yalnızdır. Yalnız olduğunu görmek duymak bilmek istemeyenler çok kişiyle sohbet ederek iletişim ağını genişletmek ister. Yalnız olmayan insan yoktur. Dolayısıyla herkes farklı zamanlarda bunu en canının sıkkın olduğu anda fark edebilir.

Bana göre; bir kalabalık içindeyken, sıkıldığınız ve yalnız kalmak istediğiniz işte o an "sen benim kıymetimi bilmedin, şimdi çek bu saçma sapan şeyleri" dercesine kendisini özlettiği andır. en çok koyduğu an mıdır bilmem ama, yalnızken yemek yemek koyuyor insana. iştah kaçıran cinsten...

ve sessizlikle artık başa çıkamadığın an hissetim yanlız olduğumu.

Lise sonda. Ama bu his yıllar sonra bana iyi hissettirdi. Her şey, herkes gelip geçebilir bu yüzden hiçbir şeye bağlı değilim, bir tek ben varım yalnız ve özgürüm, etrafımdakiler değişiyor yalnızca. (: tabi bu kimseye değer vermeyelim demek değil. Çokça sevdiğim insanlar da var ama gidedebilirler. Bazen sonlar engellenemiyor

Orta okuldaydım ablamlar üniversitede okuyordu şehir dışında bende ailemleydim ve bizimkiler problemli bir çiftti küsüp aylarca konuşmazlardı. Masada bile beraber yemek yemezdik, ailecek kahvaltılarımız olmazdı. İlk o zaman anladım.

Kendimi çaresiz hissettiğim anda anlatacak kimsemin olmadığını fark etmiştim o zamandan beri

Merhaba…


Her zaman yalnızdım ve böyle gayet iyiyim.

Odana çekilip tüm dertlerin tek tek aklına gelip çıkış yolu bulamayınca bir hissediyorsun

Geçen hafta üstü açık uyuyakalmışım, ışık açık. Üzerimi örtecek kimsem yok 🤧

Ruhuna sarılmak için koştuğum insanın, bana sarılmak istemediğini öğrendiğim gün..

Annem keşke ölseydin derdi küçükken hastalandığımda..

Arkadaslarim iletisim kurmadiginda yalniz hissettiriyor. 1 hafta kadar surede yazmazlarsa yalniz hissedebiliyorum.

İlk ne zaman bilmiyorum ama boğulurken herkesin geçici olduğunu sonuna kadar anlamıştım

Bir hareket, bir fiil, eylem ararken... çünkü o denli sessizliğe düşmüşümdür.