Kırgın veya kızgınlığınız en çok kendinize mi başkasına mı?

Bu sorunun cevabı da kişiden kişiye, hatta dönemden döneme değişebilir. Bazı insanlar yaşadıkları hayal kırıklıklarında veya acılarda suçu hemen kendilerinde arar, "Bunu nasıl fark etmedim?", "Neden izin verdim?", "Neden daha güçlü olamadım?" gibi sorularla kendine yüklenir. Bu durum, kırgınlığın ya da kızgınlığın en çok kendine yönelmesine neden olur. İçten içe, başkasının yaptığını bile kendine mal eder. Diğer yandan, bazı insanlar yaşadıkları olumsuzluklardan doğrudan karşı tarafı sorumlu tutar. "Bana bunu nasıl yaptı?", "Hakkımı yedi", "Beni yarı yolda bıraktı" gibi düşüncelerle kırgınlık ya da kızgınlık başkasına yönelir. Ama çoğu zaman bu duygular iç içedir. Bazen birine çok kırılmış gibi görünsek de, en derindeki öfke kendimizedir. Onun yapabileceğini bile bile inandığımız için, bir daha olmayacak sandığımız için ya da kendimizi yeterince koruyamadığımız için. Sonuçta kırgınlık ya da kızgınlık ne kadar dışa dönük görünse de, çoğu zaman içimizde bir yerlerde kendimize de yönelir. Ve belki de en zor olan, bu içsel kırgınlıkla yüzleşmektir.