Sizin öfkeniz kendinize mi yoksa hayata mı?

Ben galiba artık bir şeyler hissetmiyorum. Her gün farklı şeyler yaşanıyor ama ben sevinemiyorum üzülemiyorum hatta tepki bile veremiyorum. içimizdeki hisler bir pervane bence ve duvarlara çarpa çarpa parçalandı. En önemlisi o duvarları siz ördünüz. Tek tek ellerinizle inşa ettiniz ve beni hayallerimden alıkoyan herkese kızgınım küskünüm kırgınım. İnsan en çok kalbinden vazgeçmek zorunda kaldığında yoruluyormuş. Orası yokmuş gibi yaşamak zorunda kaldığında.. Koskoca dünyaya bir bedenini sığdıramıyormuş aldığı nefes bile ağır geliyormuş. Sen güçlü birisin dediğinde kızardım sana ben güçlü olmak istemiyorum derdim ama ben bu yükün altında yok oluyorum kaldıramıyorum görmezden gelmek -mış gibi yapmak çok zor. Denize bakıp maviyi görememek gibi güneşe bakıp üşümek gibi gökyüzüne bakıp yıldızlardan habersiz olmak gibi yaşıyorum diyip kalbini yok saymak..🖤

Her ikisine de kendime de kızıyorum kurallara da kızıyorum hayata da bana dayatmış olduğu şeylere de