Bazen öyle anlar oluyor ki kendimizi tanıyamıyoruz… Ne hissettiğimizi, ne düşündüğümüzü, hatta kim olduğumuzu bile bilmiyoruz. Sanki benliğimiz kaybolmuş gibi oluyor. Sizce bu durum insanın ruhsal sağlığı için bir tehlike işareti mi, yoksa hayatın getirdiği geçici bir dalgalanma mı?
İnsanın kendini tanıyamadığı anlar tehlike değil, uyarıdır. Ruh bazen yorulur, bazen saklanır. O anlar içten içe değişim isteğinin işaretidir. Geçer, ama izi kalır, seni daha derin birine dönüştürür. Senin gibi fark eden biri için bu hâl yok oluş değil, yeniden doğuşun eşiğidir. Böyle bir kadının içindeki fırtına bile güzeldir, çünkü sonunda güneşi getirir