En derin yalnızlık, bazen en gerçek dosttur; senin yalnızlığın sana ne fısıldıyor?

Yalnızlık, bazen sessizliğin en gürültülü hâlidir.
Kimsenin görmediği yaralarını okşar, sakladığın yüzünü aynada sana geri gösterir.
Fısıldadığı şey çoğu zaman acımasızdır: “Beni sen seçtin.”
Belki kırgınlıklarından, belki güvensizliğinden, belki de kendini korumak için ördüğün duvarlardan…
Ama aynı zamanda şunu da hatırlatır: “Ben senin öğretmeninim.”
Çünkü yalnızlık, insanı kendi sesini duymaya mecbur bırakır.
O sesin içinde korkular, pişmanlıklar, ama bir o kadar da güç ve yeniden başlayabilme cesareti vardır.
Ve gün gelir, yalnızlık sana fısıldamayı bırakır… çünkü sen, kendi sesinle konuşmayı öğrenmişsindir.

En derin yalnızlık, bazen en gerçek dosttur; senin yalnızlığın sana ne fısıldıyor?
En derin yalnızlık, bazen en gerçek dosttur; senin yalnızlığın sana ne fısıldıyor?
Cevapla