Gözlerinin parladığı son anı hatırlıyor musun, yoksa alışmış gibi mi yaşıyorsun?

Bazen hayatın içinde öyle hızlı savruluyoruz ki, neye gerçekten sevindiğimizi, neyin içimizi parlatıp bizi biz yaptığını unutuyoruz. Her şey sıradanlaşıyor, gülüşler bile ezbere oluyor. Oysa bir zamanlar bir bakış, bir haber, bir dokunuş bile gözlerimizi parlatmaya yetiyordu. Şimdi o parıltıyı hatırlamak bile zorlaşıyor. Gözlerinin parladığı son anı hatırlıyor musun, yoksa sadece alışkanlıklarla mı yaşıyorsun?
Gözlerinin parladığı son anı hatırlıyor musun, yoksa alışmış gibi mi yaşıyorsun?
Gözlerinin parladığı son anı hatırlıyor musun, yoksa alışmış gibi mi yaşıyorsun?
Cevapla