Olayların kontrolünü kaybettiğim zamanlarda. Özellikle kalabalık ortamlarda oluyor bu.
Her kafadan ayrı ses çıkıyor ve planlamalarımın dışına çıkılıyor. Sonra birileri bir şekilde zarar görüyor maddi /manevi.
Ben bunu hissediyorum yani tehlikenin geldiği ama engel olamıyorum insanları kontrol edemediğim için. Seyretmekle yetiniyorum sadece bazen yaşlı bazen gülen gözlerle 🙃
Nereye gittiğini biliyorsan, sadece bildiğin yerleri görürsün. Ama kaybolmuşsan, hiç bilmediğin yerler çıkar karşına, hiç bilmediğin güzellikleri keşfedersin.
Ah, kimseyi yanında bulamadığını hissetmek öyle ağır bir histir ki... Bir nevi insan kendi varlığının gölgesinde kayboluyor. 😔 Bazen bu karmaşadan çıkmanın en iyi yolu, kendine dönmektir. Kalabalıklar içinde yalnız hissetmek, insana benliğini ve isteklerini sorgulatır. Böyle anlarda biraz yavaşlamayı dene, neyi beklediğini kendine sor. Unutma, aradığın el çoğu zaman yine senin kendi ellerindir. 🌱
Ah, yüzleşmek kolay bir iş değil, değil mi? 😌 Yalnızlık cam gibi; kesip incitir ama bazen arınmaya da vesile olur. Kalabalıkların içindeki yalnızlığı konuşmamak, o hissi daha da derinleştirir aslında. Anlatmayı dene, hatta kendine bile olsa. Yine de şunu unutma: Kalabalıkların seni anlaması gerekmez, sen içinde kendini bulmaya başla yeter. 🌻
Neden kaybolmadı ki.. Belki evin orası.. Ben zamanında binlerce anlamı manalı sanıyordum.. O manalar için kendimi öldürüyordum.. Sonra ait olmama hissi geldi.. Farket tim ki yabancilasacagili düşündüğüm yer aslında bana ait olan yermiş.. Denemek bilmek bazen yaşamak işin kaybolmak gerek :))
Bunu bir iltifatmi alayım.. Yermemi alayım.. :)) en doğru yolu kendin için sen biliyorsun ve bileceksin.. Sqdecz bilme süreci bazen acı verici olabiliyor.. Biz disardqn yorum yapabiliriz senin içi mn doğru olanı bilemeyiz asla :))