Kendine en son ne zaman kıymetini bildin?

Uzun süre boyunca hep birilerini öncelik yaparak yaşadım. Kim ne ister, kim neye kırılır, kim neyi bekler diye düşünmekten, kendimi hep en sona koydum. Beni üzen şeyleri görmezden geldim, hak etmediğim sözleri sustum, sırf huzur bozulmasın diye kendi içimde fırtınalarla baş başa kaldım. O yüzden “kendime kıymet vermek” dediğin şey, bir lüks gibiydi sanki. Uzak, ulaşılmaz, ertelenmiş… Ama bir gün, bir sabah belki ya da sıradan bir anda, aynaya bakarken “Yeter” dedim. Kimse bilmese de ben biliyorum neler yaşadığımı, ne kadar sustuğumu, nelere katlandığımı. O gün kendime, ilk defa başkasından beklemeden “hak ediyorsun” dedim. Sevilmeyi, saygıyı, huzuru… hepsini. Kendime kıymet verdiğim an, başkalarının beni nasıl gördüğünü değil, benim kendime nasıl baktığımı fark ettiğim andı. Belki hâlâ tam değilim, belki hâlâ bazı yerler eksik… ama artık o eksikleri kapamak için kendimi yok etmiyorum. Öğrendim ki, insan en çok kendine iyi gelmeyi öğrenince güçlü oluyor. Ve kıymet bilmek, önce kendinle başlıyor.

Kendime en son kıymetimi, her şey üstüme üstüme gelirken yine de dimdik ayakta kalabildiğimi fark ettiğimde bildim. Kırıldım, sustum, içime attım ama yine de kimsenin görmediği bir gücümle toparlandım. O an anladım ki, kendime değer vermeyi hep ertelemişim, hep başkalarını öncelemişim. Ama artık en az bir başkası kadar, hatta onlardan bile daha fazla kendimin yanında olmam gerektiğini öğrendim.