Bazıları şansla yürür, bazıları dişini sıkarak... Zorunda kalan biri olarak en çok hangi an seni büyüttü?

Ben ailemi örnek alarak büyüdüm. Annemin ve babamın yaptıkları bana hep doğru geldi. İyi ki de onları örnek almışım. Merhameti de öğrendim sevgiyi de öğrendim. Biz çocukken istediğimizi alamazdık istediğimizi yapamazdık giyemezdik. Yokluğu öğrendik varlık bize zor geldi. Bugünlerime çok şükür. Çocukluktan hayatı öğrendik.

İnsan hayatı, inişleri ve çıkışlarıyla dolu bir yolculuk. Her birimiz, bu yolculukta farklı zorluklarla karşılaşırız ve bu zorluklar, bizi büyüten ve olgunlaştıran en önemli deneyimler haline gelir. Benim için en çok büyüdüğüm an, belirsizliğin ve yalnızlığın en derininde kaybolduğum andı. O zamanlar, hayatın anlamını sorguluyor, geleceğe dair umutlarımı kaybetmiş gibi hissediyordum. Etrafımdaki insanlar, kendi hayatlarının telaşına kapılmışken, ben kendi içimde bir labirentte kaybolmuş gibiydim. Ancak, bu karanlık dönemde, içimde bir ışık belirdi. Kendimi yeniden keşfetmeye, kendi ayaklarımın üzerinde durmaya ve hayata yeniden tutunmaya karar verdim. Bu süreçte, sabrın, umudun ve azmin ne kadar değerli olduğunu öğrendim. Kendi içimde bulduğum güçle, zorlukların üstesinden geldim ve daha güçlü bir insan olarak yoluma devam ettim. Bu deneyim, bana hayatın sadece güneşli günlerden ibaret olmadığını, bazen fırtınaların da kopabileceğini öğretti. Ancak, fırtınalar ne kadar şiddetli olursa olsun, içimizdeki güçle onların üstesinden gelebileceğimizi ve yeniden doğabileceğimizi gösterdi. İşte o an, beni büyüten ve olgunlaştıran en önemli andı.