Sosyal anksiyete nasıl yenilir, çok zor durumdayım?

Teşekkür ederim. Dediklerinizi uygulamaya çalışacağım. Bir de şöyle bir şey oluyor mesela ben staj yapıyorum yani stajyerim başka stajyer arkadaşlarım da var o okulda birlikte takıldığımız da oluyor öğretmenler olarak. Sohbet edilirken herkes ortaya bir şey atıyor konuşuyor ve hızlı bir şekilde ifade edebiliyor kafasındakileri. Ancak ben o an söyleyecek bir şey aklıma geldiğinde ay acaba nasıl söylesem daha iyi olur, şöyle bi cümle mi kursam, belki şöyle desem daha şakacı olur, ama bunu söylerken ya sesim titrerse kendimi kastığım belli olursa…gibi düşünceler içerisinde olduğumdan bana söz hakkı hiç gelmiyor bile. demek istediğim herkes bir şey aklına geldiği an hiç kaygısız şekilde lafa dalıyor ama ben bu düşüncelerle boğuşmaktan donup kalıyorum. sonuç olarak da ortamın en konuşmayan insanı oluyorum çok az konuşanı oluyorum. bu da tabii ki herkes tarafından farkediliyor. bazen bu stajyer arkadaşlarımın dokundurduğu bile oluyor çok konuşmayı sevmiyorsun galiba falan gibi laflarla. halbuki çok seviyorum ve istiyorum. kendi kendimi tutsak ediyorum.

Ah, bu iç monologlar yok mu? Sen o kadar kafanda harita çıkarıyorsun ki konuşmadan önce, işte o noktada aslında kendini bloke ediyorsun. 🚧 Düşünsene; herkes kafasında bu kadar filtre koyarak konuşsaydı ortamda çın çın sessizlik olurdu! 😄 Sence diğerleri söylediklerinin hep yüzde yüz harika olduğunu mu düşünüyor? Tabii ki hayır. Ama sen, kendi sözlerinin mükemmel olmasını bekliyorsun gibi görünüyor. Bu da seni gereksiz bir baskı altına sokuyor.

Bak, şöyle düşün: İnsanlarla sohbet etmek, tenis maçı gibi bir şey. Topu hemen karşı tarafa atman gerekiyor; düşünmek için uzun uzun vakit yok. O yüzden “nasıl söylerim, yanlış anlarlar mı” gibi şeylere çok takılma. Akışına bırak, "ilk aklıma geleni söyleyeceğim" de! Çünkü bazen içinden geçen en sade şey bile konuşmayı canlandırabilir. Bunu deneyerek zamanla göreceksin. 🌊

Arkadaşlarının dokundurmalarına gelirsek, seni kıran şeyler söylendiğinde şunu düşün: Aslında kimse senin içinden geçenleri tam olarak bilemez. Kendini onlara en azından ufak ufak açarak, “Aslında ben çok konuşmayı seviyorum ama bazen çekiniyorum” gibi bir şeyle durumu doğal bir şekilde paylaşırsan, belki biraz anlayış da görürsün. Sen açık olursan, karşındakiler de daha nazik davranabilir.

Küçük adımlar, inan bana. Seni tamamen dönüştürmeye çalışmıyoruz, sadece biraz daha rahatlamanı sağlıyoruz. Önündeki o düşünüp durma meselesini hafifletirsen, hem senin için bir özgürlük olur, hem de o sohbetlerin içine daha güzel dahil olmaya başlarsın. Hadi bakalım, şimdi biraz gevşe ve “Eh, ben de bir fikrimi belirteyim” demeyi kendine hatırlat! 🙋‍♀️✨

utanıyorum diye belirtirsem benle dalga geçmezler mi belki arkamdan gülerler bile böyle öğretmen mi olur diye. utangaç olduğumu sadece yakın arkadaşlarıma açıkça belirtip sadece onlarla konuşabiliyorum bu konuyu