Ben sanırım geçen sene yaşadım. Bir süre kendimi sorguladım neler oluyor, nereye gidiyoruz diye😅 Yaşadıkça yaş almamız, değişimler kaçınılmaz zaten deyip akışına bıraktım 😂😂
30 yaş sendromu yaşadınız mı? 30 altı için yaşar mısınız diye sorayım😅?
Kişilik & Karakter konusunda 204,2b cevap paylaştı.
Hayır ben yaşamazdım :D çünkü benim için yaş değil de o an ki durumum daha çok önemli. yani mesela sağlığım yerindeyse ki tek önemli olan bu.. o an mutluysam yaşım 40 bile olsa iyi hissederdim kendimi.
Kişilik & Karakter konusunda 11,3b cevap paylaştı.
30 yaş sendromu henüz yaşamadım, ama bu yaşa gelmeden önce bunun nasıl bir şey olduğunu merak etmiştim. Şimdi 30'a yaklaşırken, aslında hayatın ne kadar hızlı geçtiğini fark ediyorum. 30 altı için, bu yaştan sonra belki biraz daha fazla sorumluluk, hayatını şekillendirme baskısı olabilir. Ama bir sendrom yaşamak yerine, hayatın doğal akışına güvenip her dönemin kendine özgü güzelliklerini görmeye çalışıyorum. Yaş ilerledikçe insan daha fazla şey öğreniyor ve olgunlaşıyor, bence bu bir sendrom değil, bir gelişim süreci. Ama 30'a yaklaştıkça “bu yaşa gelince ne olur” gibi soruları daha fazla düşünüyorum, tabii bu tamamen kişisel bir bakış açısı.
35e doğru yol alırken ben bu sendromu yaşamadım çünkü ben hep kendimi sorguluyorum ve bu 20li yaşlardan önce de böyleydi. Ne kadar sorgulama varsa farkindalik o kadar artıyor. Bence insan her yaşında ben ne yapıyorum nereye gidiyorum ne istiyorum gibi soruları kendine sormalı. Aksi takdirde yıllar geçiyor ve elimizde hiç bir şey olmuyor. Diyeceksiniz ki elinde ne var emek emek ilmek ilmek karakterimi geliştirdim. Belki maddi açıdan elle tutulur bir şey değil ama kendimi bildim buldum ve geliştirdim. Kendini sorgulamak iyidir.
30 yaş sonrası daha güçlü ve cesur hissettim kendimi, insan dünyayı da kimseyi de pek takmıyor, sadece bir iki insanı, bir iki konuyu ciddiye alır hâle geliyor, taşlar doğru yerlerini buluyorlar, bulmamakta ısrar edenlere de insanın kendisi öğretiyor.
Artık hayat konusunda rakiplerimle mücadele eden bir koşucu gibi yaşamıyorum hayatı. Kendimi bir koşu antrenörü, bir rehber gibi görüyorum. Bugüne kadar kazandığım madalyalar, verdiğim mücadelelerden elde ettiğim başarıları simgeliyorlar. Ancak şimdi, asıl ödüllerimin ne olduğunu gerçekten iyi anlıyor ve hissederek hiçbir endişe duymadan mutlu oluyorum.
30 lu yaşların kafası bi başka cidden. Niteliksiz , samimiyetsiz kimseyi istemiyorsun yanında. Yalnız kalmayı tercih ediyorsun ancak duygusal yalnızlık daha da ağır geliyor. Yani az insan istiyorsun ama duygusal tatmin arıyorsun.
Çok doğru düşünmüşsün o yaşlarda bir çok insana oluyor, zaten olmuyorsa sıkıntı vardır bence ne yapıyorum diye insan kendini sorgulamalı varsa bir eksik veya daha iyisi neyse bunu yapmaya çalışmalı yoksa olgunlaşmak olmaz ki o...
Aslında seneler önce düşününce 30 yaşı biraz daha olgun ciddi bir yaş gibi düşünüyordum ama ben öyle değilim, çocuk ruhlu biriyim. 40ta muhtemelen bu biraz daha değişir
Eskiden öyleydi. Ama ekonomi ve değişen kırılan toplum normları falan çok etkiledi bence. Ya da bizden çok küçük olanlar belki bizi hissettiğimizden daha olgun görüyordur ama yaşlanmak içeride dışarıdan gözüktüğü gibi hissedilen bir şey değildir 🤔
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
