Kimse bu dünyada iyiliğimi mutlu olmamı istemiyor. Kendimi yalnız hissediyorum. Kendime nasıl sahip çıkarım?

Annem yok. O yüzden kimsem yok demişler.
Anneme baktım vefat etti. Geçen sene. Bende kendimi topladım. Kimseden fayda yoktu. İlk defa üniversiteye başladım 23 yaşındayım hemşire oldum. Okuyorum. Ehliyetimi de çıkardım. Memleketimde okuyorum ama o kadar yalnızım ki.
Komşularımız tufahlar annen öldü başını kapat kapan dediler. Her okula giderken mahallede oturup dedikodu yapan kadınlar genç çocukları falan bana bakıyor. Beni gözleriyle zaten rahatsız ediyorlar her seferin de fiziki olarak ederler diye korkuyorum.
Evde her yerde annemin hatıraları var. Acimi yasamadim daha.
Akrabalarim da ozellikle dayilarim koydekiler oğullarını reddettim okumayı tercih ettim diye bana tavir yapiyorlar.
Kimse evime uğramıyor. Evli bir tane ablam var o da geçmişte sahip olamadıkları şeylere okul olsun vs çekememezlik yapıyor laf sokuyor 35 yaşında kadın. Hep ben yanına gidiyorum ya da arıyorum.
Abim ve kız kardeşimle yalnız başıma yaşıyorum.
Herkes tarafından dışlanmış gibi hissediyorum. Bu dünyanın en kötü insanı ben miyim Ne kötülük yaptım da kimse bir türlü beni sevmiyor onları mutlu edemiyorum.
Ben kendime nasıl değer vereceğim bazen kendimi çok değersiz hissediyorum..
Kimse bu dünyada iyiliğimi mutlu olmamı istemiyor. Kendimi yalnız hissediyorum. Kendime nasıl sahip çıkarım?
Cevapla