Yalnızım, mutsuzum ve benim mutluluğum için bir şeyler yapan kimsem yok. Artık ağır geliyor 😔 ?

Bu soruyu yazan biraz önce annesiyle yine misafirlerin önünde her şeyin sorumlusu tutulan biri. Başımdan kötü şeyler geçti ve birkaç arkadaşım dışında kimseye anlatamadım. Ailem duysa beni reddederdi bende onlar üzülmesin, duymasınlar diye elimden geleni yaptım ama insanları intihara sürükleyen bir süreci tek başıma, odamda,4 duvar arasında kendi başıma atlattım. Herkes beni mutlu sanarken bari bugün bir araba çarpsa da bitse bu işkenceler diyerek uyanırdım. Ailemle yaşadığım anlaşmazlıklar, sorunlar üst üste geldikçe iyice mutsuz olmaya başladım. Kendimi oyunlara verdim, yedim yedim yedim.. Arkadaşlarım da var ama oturup dertleştiğinizde size akıl verecek türden değiller ya da biri dışında geri kalanları 'unut gitsin boşver' cümlesinden başka cümle kurmazlar. Beni ararlar, ağlıyorum derler ben engin tecrübemle bir çıkış yolu arayıp saatlerce dinlerim onları. İdeal bir arkadaşım ama iyi günlerinde aramazlar malesef. Yalnızlığa alışkınım hatta çoğu Zaman ben bile istiyorum bunu ama biride çıkıp hadi biz şuraya gidiyoruz sende gel desin istiyorum. Biri çıkıp amaçsızca benimle eğlenmek istesin ama olmuyor. Kendimi o kadar yalnız hissediyorum ki oturup ağlamak istiyorum çoğu zaman. Ne yapmalıyım? :(