İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Ümidim kalmadı insanlara karşı. Tek başıma gibiyim?

İnsanlara karşı dediğim en yakınlarım. Tek başıma gibi hissediyorum kendimi. Hep böyle hissettim , tek başımaydım. Ne yaptıysam tersine çekildi, ne yapmadıysam yapıldı dendi. Çok yoruldum. Kimse benim yanımda olmadı. Olmuyor da. Bir insan dışardan güçlü görünüyor diye üzerine bu kadar gidilmez bu kadar yalnız bırakılmaz. Kendimi değersiz hissediyorum tek başımayım. Yapamıyorum yutkunarak yaşamak istemiyorum artık. Üzerime bu kadar gelmesin kimse yemin ediyorum ben göründüğüm kadar iddialı değilim göründüğüm gibi biri değilim içimdekini hiç mi anlamıyorsunuz hiç mi hissetmiyorsunuz gülüşümdeki sıcaklığı, kimseye zararım dokunmasın diye kendimi geri çekişlerimin hiç mi farkında değilsiniz? Siz neyin farkındasınız söyleyin bana? Ne olarak görüyorsunuz beni? Kalplerdekini yalnızca Allah bilmez mi? Sizler neyin peşindesiniz? Nedir bu peşinhüküm? Ben insanım etten ve kemikten , duyguları olan herkes gibi senin gibi onun gibi sıradan bir insanım. Ne kötü bir niyetim var Sana karşı ne de bir kinim kıskançlığım. Neden kendi önyargından dolayı ben kötü biri oluyorum? Ben basitim. Basit bi kızım sadece. Kötülük bilsem bile unuturum işlemem. Yalan söyleyemem ben gözümden anlarsın. Tanımayan bile anlar hemen yalan söylediğimi. Şimdi yalnızım tek başımayım diye suçlu ben miyim? Yalnız olmak suçlu ve haksız olduğun anlamına mı gelir?

İçimi dökmek istedim dikkate almayabilirsiniz.