Sessiz bir kuyuya dönüşür insan İçine para değil üstüne taş atsanda konuşmaz, Ne dostun övgüsünü Ne düşmanın sövdüğünü duyar. Öyle bir karanlığa düşer ki insan Ay ışığını üstüne döksen Bir zerresi parlamaz..
Kendi köşesine çekilir de kimselere bir şeycikler diyemez gibi bir şey. Birinin anlaması için çabalamaz mesela. Bilir çünkü anlaşılmayacağını. Yalnızlığa aşık olur gömülür evinden çıkmaz.
Kimi zaman solduğunu bir saman alevi gibi belli eder, Kimi zaman bir kese kağıdı gibi etrafta uçuşmakla, Son baharda dökülen bir yaprak gibi belkide, Sessizce içine doğru ağlamakla...
Te ez tene hıştım lıvi wari, Ka bıner te ez xıstım çı halı, Çı hat bı sere mın tü nızanı,