İnsanlarla yakınlık kuramıyorum?

Ya şöyleki çok samimi ve içten biri olduğuma inanıyorum. Yetenekliyim de. Ama anlamadığım bir şekilde insanlar tarafından tuhaf karşılanıyorum sanırım. Yeni tanıştığım ve konuştuğum insanlar bana psikolog gibi konuştuğumu söylüyorlar. Bu hem çok kitap okumamdan kaynaklı hem de sanırım çok çevrem olmadığı için insanlarla günlük hayatta nasıl konuşabileceğimi unuttuğumdan da olabilir. Benimle konuşurken geriliyorlar bunu hissediyorum. Ama ben fark etmiyorum bunu işte konuşurken. İnsanlar psikolog gibi konuştuğumu söyledikçe bunu sorgulamaya başladım. O an onlara tuhaf geliyor sanırım bu davranışım yani insanlara samimi değil de yapay geliyor heralde. Ama ben tanışır tanışmaz anında gülüp eğlenebilen biri değilim. Neşeliyimdir suratsız da değilim ama konuşmalarım bir süre ciddi olur benim. Bunu da istemiyor olabilirler. Gayet güzel muhabbet ediyoruz tanışıyoruz vs sonra bilmiyorum bir şeyler oluyor. O aradaki tedirginliği çok net anlayabiliyorum yani. Bakışlardan bile belli oluyor. Sonra işte uzaklaşmayla devam ediyor. Yani sorun sadece benim ciddi konuşmam da olamaz bence. Temizlik, kişisel bakım ve kıyafetlerime, tarzıma önem veren biriyim. Kıskanılacak bir güzelliğim de suratıma bakılmayacak bir çirkinliğim de yok. Bazen küçümseyen bakışlar da oluyor durduk yere yani bunu insanlar neden yapar ki? Bir şey anlatırken net dinlemediklerini de sordukları sorulardan anlıyorum. Anksiyeteden kalma titremelerim var benim pek fark edemediğim. Belki de o rahatsız ediyordur. Yine anksiyete bağlı değişik bir heyecanım var. Bu da abartılı gelip insanların geri çekilmesine yol açıyor olabilir. Bilmiyorum. Yalnızlık korkum yok kendime güvenim de tam ama sosyal olmak işime yarayacak bir durum. O yüzden soruyorum.