Hiç iyi değilim mutsuzum?

Çok kötüyüm yapayalnızım bilmediğim bir şehirde hiç arkadaş yok görüşebileceğim biri yok sadece iş ev bir tane konuştuğum çocuk vardı iki hafta konuştuk sonra konuşmayı kestik takıntı haline getirdim bir iyiyim bir değilim modum sürekli değişiyor kendimi çok yalnız hissediyorum çok kötü bi bunalımın içindeyim sanki konuşsam hiç durmadan ağlayacak gibiyim kimseye anlatamadığım için sizlere yazıyorum her şeyden kurtulmak istiyorum bir yere oturup saatlerce ağlamak istiyorum kimsenin olmadığı sessiz sakin ağlayabileceğim bir yer sürekli düşünüyorum aklımdan çıkmıyor hani ne düşünüpte çocukla konuştum yalnız olduğum için takıntı haline getirdim ne yapacağımı bilmiyorum bir şey demeseniz bile kalp koyun en azından beni duyan insanların olduğunu bileyim teşekkürler