Hayatın dışına doğru itilmiş hissediyorum?

Pandemi dönemindeyken bir tasra universitesinde eem okuyordum. O zamanlar okulda bir cevrem ve duzenim vardi, çok aktif, neşeliydim. Pandemi sürecinde öncesinde başvurduğum erasmus sürecim kabul edildi. Bunun yani sira bir de lideri oldugum bir teknik proje ekibim vardı. Başta her şey yolunda gidiyordu. Ancak o zaman stajyer oldugum için asgarinin 3 te 1 ini aliyordum ve ailemizin maddi durumu çok zayifti. Dolayısıyla erasmustan feragat etmek zorunda kaldım istemeye istemeye.

Bundan sonra takimimiz da dagilinca hersey ust uste gelmeye başladı. Liseden beri yurtdisinda okuma hayali olan ben 2021 yılından beri her şeyi birakmış vaziyetteyim. Mezun oldum gecen sene ama işsizim ve kimse alanimla ilgili iş vermiyor (asgari ücrete bile vermiyor), arkadaslarim iletisimi kesti ve maddi gücüm evden dışarı çikmama bile yetmemeye basladı.

Son iki yildir gunumu hep boş geciriyorum kendimi geliştirmek bile istemiyorum. Zamanla sosyal anksiyetem yukseldi. Insanlara yabanileşmeye başladım battıkça batıyorum. Herkes ya çok iyi firmalarda asgari ucretin 3 katini kazaniyor ya da yurtdisinda yuksek lisans yapiyor. Ben hala ayni okuldayim ve orada yuksek lisans yapmaya basladim boş gorunmemek icin.

Artık ben de normal imsan gibi yaşamak istiyorum insanları izlemek degil o hayayı yaşamak istiyorum.

yok mu bir çıkar yol?