Hayatın boyunca önceliği hep kendine mi verdin yoksa başkalarına mı?

Küçüklüğümden beri anne babamın ilişkilerindeki sorunun taşıyıcısı olarak kendimden ödün vere vere herkese karşi aynı şeyi yapmaya başladım.
Ben önemli değildim artık ben diye bir şey yoktu "onlara bişey olmasın da bana ne oluyorsa olsun"
Kafa yapısıyla bir yere kadar devam ettim.
Sonra olgunlaştım ve bir şeylerin farkına vardım yaptığım hiçbir şey bir halta yaramıyordu yalnızca bana zarardı ve yaptıklarıma rağmen en değersizleştirilen de ben olunca bi anda vicdan diye bişey kalmadı bende o gün bu gündür bencilin tekiyim kimseyi umursayıp düşünemem "zaten onlar kendi derdinde, eninde sonunda değersiz ben olucam ki" gibi bir düşünce bilinç altıma yerleşmiş ne halin varsa gör diyor sanki.

Hayatım boyunca hiç bir zaman öncelik kendim olmadım. Hep önce aile, önce arkadaş, önce kardeş, önce sevgili 😏 diye diye ömrümü tükettim. Sonunda pişman olup bak kızım öncelik sensin ne düşündüğün, ne hissettiğin önemli bunu kendine yapmaa, dediğim halde ertesi gün kalkıp yine önceliği onlara veriyorum 🤭 sanırım ben uslanmaz bir başkalara öncelikciyim.