Şu hayatta iyi olduğum hiçbir şey yokmuş, amaçsız, bırak başkasını kendine bile bir şey katamamış birisi gibi ihssediyorum?

Bir ilişki içerisindeyim ve 24 saatimiz beraber geçiyor. Arkadaşlarımızla çıksak bile beraberiz. Ve artık arkadaş edinememekten yoruldum yalnızlıktan. Çünkü tartışınca bile kimsem kalmıyo. Zaten çok iyi değilim arkadaşlık ilişkilerinde olan durumum da göz önüne alınınca hiçbir yerim kalmıyor

İlişkimi ve hayatımdaki insanı gerçekten çok seviyorum. Öyle bir şey değil demek istediğim. Biraz sağlıksız bi tarafı var bunun sadece. Yolda bir arkadaşıma bile selam versem ya da instadan birisi yazsa bu hemen ilişkimiz için büyük bir sorun olabiliyor bazen. Yoksa onunla geçirdiğim bir saniyeyi kimseye değişmem

Gerginliklerin olması beni üzüyor