Zor dönemini anlatamayan herkes intihar etmek zorunda mıdır?

Çok güzel yazmışsın aşağıdaki yorumları da okuyup yazdıklarımı yani daha özelleştirilmiş şeyler de yazabilir misin. Ben dine inansam bile anlık olarak intihar ederdim ya. Düşünmüyorum pek. şu an ben de kitap müzik dizi pc oyunları derken vakit geçiyor. Ama arkadaş edinme konusunda ben gibi depresif insanlar bulacagım kesin bişi kimse daha kendine yardım edemiyor bana mı edicek ailemden fayda yok kimse ile de olmuyo erkekleri de sevmiyorum hormonları ile hareket ediyorlar ve ben kirlenmiş hissediyorum. yani mutlu kişilerle de yapamam kimseyle yapamıyorum ya gerçek hayattakiler de yardım edemiyo ki pf o kadar içe kapanıgım ki kendine zarar verenler gibi bile değilim acı bi yerden çikmiyor ki birikiyo. Mesela kendini jilet yapanlar var onlar dısa vuruyor ben böyle yapamam ama bi gün patlarım diye korkuyorum. Benm ortaokul lisede de yoktu hele ilk defa lisede arkadaş yaptım onun öncesi abartmıyorum okulda dünyada en çok konuşmayan insan ben olabilirm dünyada. Kimse iletişim kuramıyodu benle. Robot da diyolardı. Robot gibi otururdum hep. Ancak lisede birine asalak gibi yapıştım bi kız. Onu da gelişmek için kullanmış bulundum napayım kaldı yasına gelmilşm istemsiz şekilde robottum o kızı da peı sevemedim çok geri kalmış olduğum için insanlara karşı. Öf ya 12 de de bi kız vardı onu da ben bıraktım insan görmek istemediğim arkadaş istemediğim için her durmumu halimi bilen insanlar vardır ama biri beni bıraktı birini ben bıraktım öf. Şimdi de baya yalnızım. üniversitede en fazla yakınlastgm kız da kolunu j ilerlemiş bi kızdı bana gösterdi güvenip ama ilerletmek istemiyorum yakın hissedemiyorum kimseye. Çekmiş olabilirm kendim gibi olanı ama istemiyorum ya ben gibi olanı neden merak ediyim dimi. Yalnızım işte. Olsun sevilmek de fayda etmez bana artık en çok iyi gelen şey burdan konuşmak ya.

Her yere anlatıyorm bu siteye bile ince ayrıntıları ile yazıyorum da maalesef sonuç yok aile iletişimi yok arkadaşım yok burdan da ümit yok anlattım hayatım boyunca anlatarak bulamadığımı daha bulamam diye düşünüyorum

Gerçi önceden hep ergence anlatırdım ciddi şeyleri benm bile hoşuma gidecek şekilde anlatıyordum herkesi manipüle etmiş olabilirm ki beni yardıma ihtiyacı yok mu sandılar acaba sürekli anlattım halbuki

Yorumlarda birine yazdım yolladım bksna ordan

Dinlemek istiyorum yazmışsın ama ya buna kanıp uzunca sana yazsaydım vakit kaybetseydim çok saçma. Git pls

Bilmiyorum ben ilaç içmem asla

Genel olarak hayat bana göre değil ya çok tembelim olmuyo geçici bi süre bişeye katlanmak gerektiği algım bile yok. Genel olarak olmuyo geçici olarak katlanmak zorundayım diyebilmen bile özgüvenli ümitli kendinden emin bir söz bende o da yok. İşte bu üzüyo

ilerde yapmak zorunda oldugum şeyler sorumluluklar yarın sabah kalkmak zorunda olmak bile. Herkesin belki sebepleri var ama artık sebepsiz iş yapmak istemiyor benm beynim ama yok sebep bulamamak daha da yoruyo niye her sabah kalkıyorum yani. Sorumluluklar aklıma geldikçe korkuyorum hayatta ilk defa sorumluluklardan kaçmaya başladım. Önceden kaçmazdım. Sonra değişik şekillerde kaçmaya başladim
Ve şimdi gerçek anlamda ufacık bi işi yapmamak için bile cefa yene sefayı seçiyorm mesela okula gitmemek gibi küçük şeyler ama yine de etkiliyor beni. Sonu ne olcak alışkanlık mı olcak bu tembellik çünkü hayatta hiç yapmadım tembellik her sabah kalktım gittim devamısızlık hep 1-2 gündü okul hayatımda. Ama artık üni 2 olsam da kalkmak için sebep bulamıyorum ilk defa kalkıp okul dısında yerlere gitmeye basladım. Neden bilmiyorum ya aşırı tembel bi hale geldim biktım sonunu düşünmüyorum. Bu da Korkutuyo. Sonunu düşünmeden yaşamak istemek ve sonuçlarını bilmek ilk defa üzüyo böyle her şeyin bedelinin olduğu bi dünyayı sevmiyorum. Keşke ne olursa olsun seven birileri olsaydı da katlanmak zorunda kalmasaydım. Ama okumak mecbur benm için okulu sana vurmadan bitir diyen bi babam var. Sabah annem zorla gönderiyo ben de kütüphaneye gidiyorm derse girmek yerine. Kimseye bir şey anlatıp yakınlık kurmak istemiyorum. Sınfta bi kız ve kolu jiletli bana gösterdi. Yani ben öyle şeyler yapmıyorm zarar veremem kendime. ama ben o kız gibi paylaşamıyorm üzüntümü ya. Hayatta susmadım hiç her şeyimi herkese anlattım ama sustum artık ya. Bunun sonucnda da konusmazsanız konusmayın kendi çözümünü kendim bulurum dedim. Ufak tembellikler ile başladı evden kaçmaya kadar gitti. Okulu bitiremessem ilk defa ailemin gözünde değişicem. Hep her şeyi halleden biriydim :( değişen biri olmak destekleyen yokken çok kötü. Keşke okuduğun bölüm olmuyorsa bırak kızım diyen bi ailem olsaydı.

Oku

Sorun şu ki sosyal sorunum olduğu için hiçbir işi halledemiyorum mezun bile olabileceğimi sanmıyorum staj işlemlerini bile halledemedim. Yani gelip geçecekse bile en azından anlayışlı insanlarla yaşamak isterdim. Baskıdan bıktım. Öyle olsaydı vazgeçme ihtimalim olurdu ya da yapamadın mı beraber yapalım diyen olurdu. ama ben hiçbir şekilde iletişim kurmak istemiyorum kimseyle zaten içe kapanıktım iyice kapandım. Takıntılı bi beynim olması da yoruyo dizi izliyorum ama cnsl travmalarım olduğu için hiçbir diziyi izleyemiyorum hep önüme öyle +18 şeyler çıkıyo her dizide. Bu yüzden bakamıyorum bi se benm bi huyum var hep her şeyin en güzelini sona bırakıyorum ama son gelmeden çirkin dizilere bakıp güzeller kalıyo onlara bakamadan neden böyleyim ki diyip depresyona giriyorum. Her konuda böyle takıntılıyım. Kitap okuyorum ama kitap okumak hayatını yaşamayan biri için kitaplardan alacagı hiçbir şey yok demek. Normalde diziler ile kitapları dengelerdim de dizi de bakamıyorum riskli öyle sahneler çkabilr önüme nefret ediyorum. Geriye tek kalan kitap oluyo o da niye öğreneyim ki diyorum sanki bilgiyi hak ediyorm ya da gelişecek kadar çok yaşıcam da sanki diyorum kendime. şu an elimde olan Okuduğum kitap bile intihar ile ilgili ya pf. uyuyunca geçecek biliyorm ama diğer sorun da sabah kalkmak hayat yorucu geliyo bana tuvalete gitmek bile. of ya. hep depresifim artık arada yaşama hevesim geliyo o da hemen gidiyor takıntılarım yüzünden. Kimse de sevmiyor buralarda yazarak oyalanıyorm. Kendimi güzel bulmama rağmen pek fotom yok. İnsanlar benle nasıl konusacagını bilmiyor sinir oluyorum ben bile daha çok biliyorm nasıl konuşulacağını. Her neyse işte ben son 7 ayım felan kaldığını düşünüyorum ya hayatta bu değişik şekilde zevk veriyor

Biliyorm her şey beni etkilicek seçim benim ister tüm derslerden kalırım ister çalışırım ama mezun olabileceğimi sanmıyorum çünkü herkes yaz stajını yaptı bi ben kaldım nerdeyse benle bişe sınıfta şok oldum tarzı konuşuyolar anormalmişim gibi. Özgüven sorunum var maalesef çok fazla sorunum var epey var çok var ya. Tanı alıp ilaç içmem nefret ediyorum ilaçlardan. Her şey benm elimde amaailemden kimse dderslerden kaldıgımı öğrenemeden ölmenin yolunu bulurum diye düşünüyorum öf ya o zamana kadar oyalanmak da istemiyorum kafamda bi ölüm zamanı belirledim resmen garip bi dünyada yaşiyorm kendi kafamda. İşte o zamana kadar derslere çalışarak okula giderek vakit kaybetmek bile istemiyorum içimden bi ses son aylarını güzel geçir çalişma bısver diyor. Okadar inan mişim ki kafamda kurduğm ölüm zamanıma çok garip direkt sınıfta kaldgımı düşünüyorum. Elimden tutan olsaydı da fark etmezdi bana ya kimse benm yerime dersleri geçmeyecek. Kimse yardım edemez yani. Keşke akıllı olsaydım sosyal olsaydım ne blm ya da ailemi sevseydim anlayışlı olsalardı onun güveniyle tutunsaydım hayata ama şu an okumak zorundayım ve akıllı da değilim :(

Demin tatlı Yedim de para lazım beee :( param olsaydı bari gidip biyerlerde yemek yerdim en azından ders çıkışı ödülüm olurdu amaçsız yaşıyorum şu an