Depresif halden nasıl çıkılır?

Beni toparlamak gibi insanlarla konuşurkende ruhum daralıyor

Oyun ver bende

Hayır yok tam tersi beni bu hale iten insan çok.

Mutlu eden insan bana gelmez çünkü benim imtihanım bu. Şu yaşıma kadar hep böyle oldu ben kabullendim artık imtihanım benim. Hobilerim daha çok beni yalnız bırakacak cinsten ve ben yalnız kaldıkça daha kötü olan bir insanım.

Mesela sen ve benim aramdaki farkı söyleyecem. Sen ilk olarak erkeksin benden daha iyi bilirsin bir kız ile bir erkek maalesef eşit şartlarda büyümüyor. Ben dilediğim gibi çekip gidip kafama eseni yapamıyorum. Hadi bu olana karşı çıktım yaptım diyelim ülkenin hali belli tek başıma pek güvenli olmayabilir. Onun dışında ekonomik özgürlüğe sahip değilim aile evindeyim ve bir mesleğim yok üstelik durumumuz bunları yapacak kadar iyi değil. Belki diyeceksin bir işe gir... Beni şu an ancak sabahtan akşama kadar afedersin ama eşek gibi çalıştırıp asgari ücret veren bir yer alır ee ben sabahtan akşama kadar çalıştığım için o parayı çokta harcayabileceğimi düşünmüyorum. Hadi diyelim harcayabilecek vakit buluyorum ee o zamanda asgari ücret hiçbir şeye yetmez. maalesef bu tarz biz döngünün içindeyim.

Umarım mutlu oluruz. Ben böyle toparlayamıyorum berbat hissediyorum.

Kalbim temiz mi bilmiyorum. Eskiden öyleydi ama artık içi kıskançlık dolu nefret dolu sinir dolu. Bir keresinde ben bir söz okumuştum "Bakın, artık ruhum kararıyor. Beni nefretle doldurmayın, bana kin besletmeyin, beni itmeyin. Bakın, gerçekten nefesim yetmiyor artık." Tabi bu sözü 3 yıl önce okumuştum o zamanlar her şey ters gidiyordu. Son 1.5 yıldırda depresyon tarzı bir şey yaşıyorum henüz ne olduğunu çözemedim ve bu sözü son 1.5 yıldır yaşıyorum. Nefret dolu, kin dolu, öfke doluyum. Sanırım kalbim karardı.

Haklısın maalesef

Bende :)