Hiç zor gününüzde yanlız hissettiniz mi?

Ben hep yalnızdım. Başlarda sevmiyordum yalnızlığımı. Kendimi sevince yalnızlığımı da sevdim sonrasında.
Annem bir gün bile "nasılsın?" diye bile sormadı bana, o kadar görmüyordu ki beni, rehber öğretmenim anneme beni anlattığı halde yine sormadı beni.
"Kendi kendine ağlıyor" sözünü rehber öğretmenimden duymasına rağmen çekti gitti.
Sorunumun ne olduğunu ben dahi bilmiyordum, kendi kendime ağlardım hep.
Çocuktum, yardım eden, gören yoktu.
Meğer sorunum taa çocukluğumdaymış, gözyaşlarımın sebebi taa çocukluğumdaki o anda saklıymış.
Ben orada takılı kalmışım, benim kendimi ilk kez değersiz hissetmem o günün başlangıcındaymış.
Nasıl da yazık ettim kendime. Ben hep yalnız hissettim, her zaman.
Tek başıma ağladım, en güzel yaşlarımı ağlayarak geçirdim.
Şimdiden sonrasını telafi etmeye çalışıyorum.
Kimse görmese de ben görüyorum artık kendimi.
O yardım elini ben uzatıyorum kendime.
Düşerken diğer elimle ben tutuyorum kendimi.
Annem hâlâ nasılsın diye sormaz bana, kimbilir belki çocukken bu soruyu sorsaydı bana, ben de nasıl olduğumu bilirdim.
Hayattaki en büyük şanssızlığım bu kişilerin çocuğu olmak oldu.

Halbuki ben, annemin dizinin dibinde, onun benim saçlarımı okşamasını, sen çok değerlisin demesini, o sevgiyi bana hissettirmeni isterdim, o yiğenleriyle zaman geçirmeyi sevdi, sadece benimle çay içip sohbet etmeyi sevmedi.
Beni teselli etmeyeceğini bile bile her zaman ona sığındım, her zaman da moralimi sıfırladı, bana kendimi değersiz hissettirdi, keşke onun çocuğu olmasaydım, keşke o beni büyüyeceğine ölü doğsaydım.
O bana annelik yapmayınca, o anneliği ben yaptım kendime, ben gördüm kendimi, ben okşadım kendi saçlarımı, ben kendime "iyi ki varsın, sen çok değerlisin"dedim. Ben sarıldım kendime, ben sarıp sarmaladım kendimi.
Anneme göre; alttan alan, idare eden, görmezden gelen ben olmalıyım, idare etmeliyim, millete de yaranmaya çalışmalıyım, halbuki isterdim ki; annem bana, "değersiz hissettiğin hiçbir yerde durma, sana değer vermeyene sen de değer verme"demesini.
Sınır çizmeyi bana öğretmesini isterdim annemin, annem yüzünden sinir sahibi oldum, sınır çizince de huzurlu oldum, bana karşı haddini bilenlere müsade edecek değilim.
Kendimi değerimi bilince de hadsizlere had bildirdim, çünkü benden bir tane daha yok ve benim tek kullanımlık hayatım var ve ben finali mutlu tamamlamak istiyorum. Mutlu yaşamak ve mutlu ölmek istiyorum.
Başlangıç güzel olmadı lakin final güzel bitsin istiyorum.
Kimseden de bir beklentim yok, alıştım kendimi teskin etmeye.
Şimdiden sonra annem benim saçlarımı okşamaya kalkmasın, beni yalnız bırakanlar beni teskin etmesin, çünkü artık istemiyorum ve samimi gelmez bana