Sizin de böyle hissettiğiniz zamanlar oldu mu?

Evet, hepimizin hayatında böyle hissettiği zamanlar olur. Bir noktadan sonra, yaşadıkların seni bir duvar gibi yapar… Kimsenin seni üzmesine izin vermezsin ama aynı duvar, mutlu hissetmenin de önüne geçer. Ne çok üzgünsündür ne de mutlu… Sadece ‘orada’, bir yerde duruyorsundur. Aslında bu bile geçici bir his; zamanla o duvar incelir, güneş yeniden içeri sızar. Yeter ki kendine izin ver…

Ne hissettiğimi sorsalar, ne üzülebiliyorum ne de gülebiliyorum… Sanki içimde her şey aynı renge boyanmış gibi.

Üzemez kısmında hem fikirim.
Fakat mutlu edemez kıvamında olacak kadar boş vermişlik içinde değilim.


Elbette insanlar yaptığı yanlışın sonucunda doğru yolu bulacaklar ama erken ama geç kalmış olabilir.
Herkes yaptığından mesuldür.
Mutlu olmak isteyen ilk önce mutlu etmesini bilecek.
Bunu da herkesin insan olamayacağını unutmadan yapacak.