İçimdeki yalnızlığı nasıl bastirabilirim?

Kendi bildim bileli bu yalnızlık var içimde. Cocukluktan kaynaklı galiba. Bayramlarda kimse gelmez bende kinseye gitmezdim. Balkonum altinda oturur biri gelir diye bakardım hep yola. Bayrami sabahi et pisirirdik yemeye gelmezdi akrabalarim. Soframizdan yemezlerdi. Baklavamizi heo kendimiz yerdik o kolonya hic bitmezdi. Cekirdek ailem ve babaannemle bayramlasirdik kardeslerim ve ben. Koyde arkadasim yoktu evden disari cikmazdim. Normal zamanlarda da soframiza kimse oturmazdi gelmezdi. Nehse yillar oldu ben buyudum lise bitti üniversite okuyorum yillardir yurtta kaliyorum etrafinda yuzlerce insan. Ama benim arkqdaslarim cevrem hep sinirli olur. Benimsedjgim insani bırakmak onlardan baska kimsek yokmus gibi sahiplenirim gecmisteki sevgililerimi de oyle. Yani geldim gectim aba kalabalıklara karisamadim. Suanki yeni universitemde de parkta yalniz oturur carsida yalniz gezerim. O oturdugum parktaki caresiz yalnizligimla cocukken balkonda misafir bekledigim galnizlik ayni. Yapamiyorum benim icin hep yalniz. Ailemde hep kavga ve gürültülüydu sevgi gostermek ve gormek takdir edilmek ve sarilmak bilmiyorum okadar uzagim ki bazi normal davranislar mesela misafir karsilamak misafir gitmek boyle seylerde heyecanlaniyorum. Bilmiyorum bi cocuga nasil yaklasilir bilmiyorum, nasil anne olurum nasıl es olurun bilmiyorum masil sevgili olunur o sevgi nasil gösterilir bilmiyorum. Ben bircok insani duygudan davranistan uzagim sanki. Ne kadar arkqdasim cevrem esim dostum basarim da olsa oturdugumda disari ciktigimda o his gecmiyo utaniyorum üzülüyorum anlamıyorum. Bayram geliyo Şu an babaannem de gitti. Ekstra yalniz hissediyorum. Evin büyüğü olmayinca yani bilmiyorum nasil asacağım nasil gelecegim olacak yuvam olacak onlari nasil mutlu ederim bilmiyorum.