Yalnızım ve hayatımı sorguluyorum?

İnsan bazen nerede hata yaptığını anlayamıyor düşünüyor düşünüyor. Geceleri düşünmekten uyuyamıyorum. Hiç kimseyle görüşmek istemiyorum kimse de benimle görüşmek istemiyor zaten. Düzenli bir işim ve hayatım yok. Tam da hayatımın “neden nefes alıyorum ki?” Dediğim noktasındayım. Çok derin duygular beslediğim birisi vardı ama zaten olamazdık çünkü hayattan beklentilerimiz çok farklıydı. Çok ağırıma giden bi durum oldu az önce. Kendisi ilişki istemeyen gününü gün eden birisiydi ama sanırım birisiyle ilişkiye başlamış ya da ben yanlış anlamış olabilirim. O iğrenç ve çaresiz hissediyorum ki şu an. Elinizde birçok şey olabilir ama benim elimde vicdanımdan başka bir şeyim yok. Tutunacak bir şeyim kalmamış gibi. Kimse günden güne eridiğimi fark etmiyor bile. Terapiye gidin demeyin işe yaramıyor. Ya buraya ya da bir deftere yazmak iyi geliyor sadece. Hayatınızda hiç böyle çaresiz ve anlamsız hissettiğiniz zamanınız oldu mu?
Yalnızım ve hayatımı sorguluyorum?
Cevapla