11 yıldır konfor alanından çıkamıyorum, ne yapmalıyım?

11 yıldır depresyondayım evden çıkıp da hiç bir şey yapmadım ne kendime baktım ne başka şey hiç bir şey mutlu etmez gibi geliyor ben ise hiç hayal hedef felan düşünmedim , inan hiç bir fikrim yok , inan hiç beni mutlu edecek bir sebep göremiyorum görmediğim için böyleyim

kendime hiç bakmadım a-sosyal olmuşluğum yetmiyormuş gibi çok diş kaybettim kilo aldım peki ya sosyallik

kendim sevilecek gibi değilim ki sesim ergen boyum kısa en önemlisi sorumluluk alamıyorum ama işte bir yandan maddi sorun lise 1 terk oluşum bile eziklemem için kendimi yeterli ben bir türlü bu kalıbın içinde mutlu değilim intihar bile düşündüm..

Başka türlü düzelemiyorum 27 yaşındayım

kendimi işimi ve asgari ücreti hiç bir şeyi küçümsemicem yani

tabi tabi iyi bellemişsin hiç bir şeye yetmediği gibi çevremde olmaz işe gir dertler bitti mi bu kadar mı çok pozitifsin

Anlıyorum niyetim kimseyi kırmak değil ama ben kendini öyle böyle soyutlamadım bütün kötülükler bana gelsin istiyorum hiç bir şeyimden memnun değilim düzelmek için adım atmaya üşeniyorum konforu bırakmaya ve en önemlisi dediğin gibi geç kaldım gibi hissediyorum ilkokul arkadaşlarım çokdan evlendi işini kurdu mesela ben kendimden kaçıyorum sorumluluk alamam 27 yaşında lise 1 terkim dişim gitti boyum sesim gitti , sanki her şey en başdan olacaktı böyle kalıbımın içinde mutlu değilim tren kaçtı gibi asgari ücretli işe girmek sanki kendini kandırmak olur bir sürü diş yaptıramam gerekecek dededen arsa satttık biraz paramız var ama o da yemeğe gidiyor evde durdukça dişlerim boyum kilom a-sosyalim error veriyor ben hala devam ediyorum hayatta hiç bi şey bilmediğimden..

ya batıcam rahatımı bozmucam bilgisayarla zaman geçiyor ya da hiç bir şeyi kıyas küçümseme yapmadan işe gir dış görünüşüne bakım yap diş yaptır kazandığın parayla da sosyalleşebilmek için psikologa git , ama korkuyorum karakterimi değiştirmekden başka biri olmakdan arkadaş eş dost insan içine çıkmaya hayata karışmaya çekiniyorum hoş olacağı da yok da işte maksat oyalanmak hayatın kuralına uymak ama ben 11 yıldır böyle yaşıyorum 2012 de girdiğim ruh halinden hiç kurtulamadım ki

Annem abim var başımda ama onlarda benim gibi normal karşılıyor bu durumu hiç arkadaşım da yok çevremde her zaman böyleydim ben hiç kendime bakmadım 11 yıldır hiç bir hayalim beklentim amacım olmadı olsaydı zaten bu halde olmazdı