11 yıldır dışarı çıkmıyorum nasıl kurtulacam?

Kader ortagim

Yaş kaç ben 32 yaşındayım ve yaşlandıkça bu durum daha da çekilemez hale geliyor bunu yaşayan biri olarak söylüyorum cidden genç yaşta bu durumdan kurtulmak lazım yoksa pişmanlıklarla çaresizliklerle dolu bir hayat olur

21 yaşındayım

Ben 21 yaşındayken askerdeydim ama askerden önce de aynıydım hep evdeydim hiç sokağa çıkmazdım askerden geleli 10 sene oldu hep evdeyim maalesef gençliğimi hep evde geçti gitti

Kendi isteginle mi çıkmadın yoksa bir sikintin mi vardı knk?

Dışardan korkuyorum çıkamıyorum çocukluktan belli utangaç çekingen içime kapanık biriyim hiç açılamadım kendimi aşamadım hep kapanık kaldım sosyal olamadım özgüven kazanamadım kendimi hep eve kapattım ama istemsiz yani çıkmak istedim sosyal olmak istedim olmadı yapamadım zamanla da iyice kapandım

Ailen falan baskı yapmiyor mu niye sürekli evdesin niye çıkmıyorsun niye çalışmıyorum diye? Benimkiler yapıyor çünkü sürekli dışarı çık çalış falan diye soyleniyor

Senelerdir dışarı çık iş bul çalış diyorlar gençliğim hep böyle geçti gitti hala aynıyım kendime ait bir hayatın hiç olmadı maalesef

Hiç kurduğun hayallerin var mıydı? Benim vardı ve hepsi yıkıldı. Artık hiçbir hedefim yok hiçbir şey yapmadım gelmiyor

Çok vardı hiçbiri gerçekleşmedi her şey içimde kaldı

Bende de aynı sekilde. Hayallerimi hep başkaları yaşıyor. Gözlerimle görüyorum. Ama hiçbir şekilde benim de hayallerim gerçekleşmedi çok çabaladım. Hep yıkıldı hayallerim. İnsanlara da küskün hissediyorum aslında. Belki de biz bu yüzden çıkmak istemiyoruz dışarıya.

Evet ve yaş ilerledikçe her şey daha da dibe batıyor sen daha gençsin şansın var eğer 10 sene sonra pişmanlık çaresizlik içinde kalmak istemiyorsan bu durumdan kurtulman lazım bir şekilde yoksa dediğim gibi dahada zorlaşıyor her şey

Evlenmeyi falan düşünmedin mi hiç?

Hiç sevgilim olmadı maalesef

Benim de hiç olmadı. Tip olarak çirkin değilim yani ama evden cikmadivim için sanırım bulamadım. Kaç kere dedim arrik dışarı çıkıp topluma kariscam diye ama başaramadım sürekli evde bağımlı kaldım. Sanki insanlar beni kucuk görecek gibi geliyor. Sanki bu dünyaya ait değilmişim gibi. Hayallerim vardı eskiden şimdi hepsi yıkıldı. Üstümde onların yükleri var. Tat alamıyorum hiçbir şeyden. En iyi evde otuulrip keyfime balığım diyorum ama ailem sürekli baskı yapıyor git çalış sosyallee diye.

Haklılar aslında çünkü evde hayat geçmez geçmiyor hayat dışarda çalışmak sosyal olmak gezmek eğlenmek lazım ama bilmiyorum demekki yapamıyoruz her insan aynı değil bazıları da böyle oluyor demekki yani bende isterdim çalışmak sosyal olmak gezmek eğlenmek sevgilim olsun ama olmadı insan zamanla bu durumu da kabulleniyor dediğin gibi hiçbir şeye heves kalmıyor hayattan daha da kopuyor insan gittikçe daha da yalnızlaşıyor kimse anlamıyor ben senelerdir dışarıyı pencereden izliyorum insanlara imreniyorum hep ama kendimi de dışarıya hayata uyumsuz hissediyorum

Zamanında lisede olsun ortaokulda olsun hiç arkadaşım olmadi. Arada bir tane oluyordu ama o de hemen beni satıyordu. Kimseyle kaynasamiyordum. İnsanlarla göz teması bile kuramiyorum. Bazen konuşurken kekeliyorum. Kendimi bir şeylere layık göremiyorum. Psikologa gitsem diyorum ondan da utanıyorum. Misafir geliyor hemen odama kaçıyorum muhattap olamıyorum. Onlarda hoşlanmadığımı zannediyorlar.

Bende aynıydım çocukluktan belli aynıyım hiç değişemedim hatta zamanla daha da ilerledi benim çekingenlik yani ergenliğimden sonra daha da kapanmaya başladım çocukken zaten sessiz utangaçtım ama açılamadım sonra ilerledi herhalde kişilik yapım böyle değişemedim maalesef ergenlikte falan da açılamadım sonra böyle kaldım hep gençliğim tamamen kapanık geçti hayattan kopuk yaşadım hep insanlardan uzak kaldım sosyalleşemedim toplumda yer edinemedim ölü gibi yaşadım yaşadığımı unuttum

Ben ergenligi çok zor geçirdim. Hep ölecekmisim gibi hissederdim. Kimseye de bahsedemezdim bu durumumu. Okulda da o dönemler çok zor alık goruyordum. Her gün dayak yerdim. Bunu kimseye söyleyemedim. Küçükken hep polis olmak isterdim sadece polis olmak ama sonradan öğrendim ki gözümün biri tembel kalmış ve bu da polisliğe engelmis. Ve hayallerim yıkıldı iyice. Dedim belki tedavisi vardır diye hastaneye gitmiştim hiçbir şekilde tedavisi yok dendi. Gecelerce ağladım. Kendime yeni hayaller kurmaya başladım başka hayaller inşa etmiştim ama onlar da olmadı olmadı olmadı. Artık hayal kurmaktan umudumu kestim. Kendimi çok düşük çok assagilik görüyorum. Tek hayalim olan polislik olmadı yıkıldı hayallerim. Bazen eilemle bile hiç konusmuyordum hiç kimseyle. Herkes dışarı çıkar ben hep tek kalırdım. ve hala aynı şekilde kalıyorum. Sen de gel falan diyorlar ama yok yani istemiyorum çıkınca böyle suçluymusum gibi hisler oluyor. Evde tek kalınca içim sıkılıyor ama bu o kadar da huzurlu hissediyorum. Bazen arada çarşıya cikiyorum kıyafet almak için mesela yeni kıyafet alıyorum. Onu viyrmiyorum çünkü kendime o kıyafetleri hak etmiyormusum gibi hissediyorum ben kimim ki bunları giycem ben kimim ki Cool giyinicem. İnsanlar bana hesap sorar niye giydin bunu diye gibi düşünüyorum. İse girsem diyorum evdekiler iş egir diye söyleniyor haklılar ama nebiliyim bı amacım yok para kazanmak içimden de gelmiyor. Aptal aptal insanlarla uğraşmayı istemiyorum. Kendimle baş başa kalmak sanki dünyadaki en iyi şeymiş gibi geliyor. Bu durumdan hoşlanmıyorum ama değiştirmek ivin çabaladım da istek gelmiyor içimden.

Kaç defa üniversite kazandım İzmir'de İstanbul'da bursa da Ankara 'da ama hivlcbirine gidemedim evden ayrılamadim cesaret edemedim

Anladım üzüldüm yani gerçekten hayatın söz konusu geleceğin söz konusu böyle olmasını kimse istemez seninde elinde değil bazı şeyleri istesende yapamıyorsun olmuyor gerçekten zor durum bende aynı şekilde ya yapmak istediklerim vardı hiçbiri olmadı yani hayallerim vardı olmadı genç yaşta şiim olsun çalışıyım param olsun geziyim eğleniyim sosyal hayatım olsun sevgilim olsun ne biliyim insan istiyor bir şeyler ama olmadı her şey içimde bazı şeyleri zamanında aşmak lazım yoksa giderek daha da zorlaşıyor senin yaşın daha genç şansın var yani hâlâ bence seni anlıyorum zor yani bende yaşadım ama dediğim gibi ne kadar erken aşarsan o kadar iyi yoksa giderek imkansızlaşıyor

Bence senin de şansın var ya. Sen de gençsin daha. Bu gidişe son vermek gerekli. * anasil yapicam nerden başlamak gerek bilmiyorum cesaretimizi kırmak lazım. Ufak adımlar ata ata belki aşabiliriz. ama bizim bir şeyler yapmamız lazım. İnsanların ağİna sakız oluyoruz bu şekilde. Annem bugün de laf yaptı gir bı işe calis eve çaydan olsun diye. Bu şekilde evde adam yerine bile koyulmuyoruz. Kimse bize saygı bile duymuyor. Bu gidişatı kırmamız gerekiyor. Yılbaşından sonra ise girmeyi planliyorum iyi kötü demiycem giricem. Belki biraz zorluk çekilen ama bir işe giricem. En azından ever faydam olur. Belki insanların arasına karışmak zamanla kurtaricak bu durumdan. Ama bir uerden başlamak gerekli. Yoksa kimse bizi adam yerine koymuyor. Dışarıya adapte olursam asla eve girmek istemem hep dışarda zamanı geciricem ama şu adımı atmak gerekli. Bence bu şekilde bu duurmdan kurtulabiliriz. Evde dur dur hayat geviyor biz olduğumuz yerde sayıyoruz. Akrabalar bile dedikodumuzu yapıyor. Evden vikmiyor diye diye.

Evet herkes lafımı ediyor kınıyor beni zaten ama umrumda değil zaten kimseyle görüşmüyorum akrabalarla bile konuşmam etmem ailemde senelerdir çalışmamı istiyor hep laf ediyor ama zaten hiç para almam masrafım yok öyle masraflı biri hiç olmadı kendime hiçbir şey almıyorum hiçbir yere de gitmedim tatile gezmeye falan gençliğim böyle evde geçti gitti ne işim ne param ne sigortam ne sosyal hayatım hiçbiri olmadan yaşlanıp ölücem benden geçti artık hayata uyum sağlayamam toplumda yerim olmaz ama senin şansın var daha gençsin işe girebilirsin geç kalmadın ve ne kadar genç yaşta adım atarsan o kadar iyi yoksa zorlaşıyor her şey açıkçası ben kendimden umudu kestim diyebilirim bana kapılar kapandı artık 30 dan sonra

Kendime yeni bir iş bulucam calisicam belki hayatım değişir. Sen de denesen aslında çok geç kalmış değilsin her şeyin bir başlangıcı vardır. Bir yerden başlamak lazım senin için de hala imkan var ben de senin gibiyim ama aramızda hiçbir fark yok. En azından denemek gerekiyor belki zor ama böyle yaşamak çok kötü. Hadi beraber harekete geçelim bir işe girelim belki hayatımız değişir. En azından deneyelim. Olmazsa da olmaz en azından denedik diyelim

İnşallah düzelirsin hayatın düzene girer gençliğin heba olmaz ve ileride pişmanlık çaresizlik içinde olmazsın benim gibi

Kendine haksızlık ediyosun. Daha yaşın genç hayatini düzene sokabilirsin. Ben inanıyorum. Artık bir yere kadar. Yeni 2022 yılı benim için çok farklı olacak. Bu gidişat iyi değil hayata atilma vakti geldi. 11 sene evde boş boş durdum zaman su gibi gecti. Elimde bir şey yok. Kisiligim gelişmedi ama artık degisicem. Korkuyorum daha beter olurum diye. Sen de toparlanma için çabala lütfen

Benim için işler biraz zor ama senin için daha kolay çünkü gençsin sana çoğu kapı açık ama bana artık çoğu kapı kapandı maalesef bazı şeylerin zamanında olması gerekiyordu

Kardeşim nerdesi mn sen