Acaba bu yaşadıklarım normal mi yoksa psikolojik olarak destek almam gerekir mi? ?

Kimseye karşı güvenim yok. Kardeşime bile güvenemiyorum. Ani duygu değişimleri yaşıyorum. Bazen sevdiklerime anlık nefret, öfke besliyorum. Biri bir hata yaptı mı gözümden hemen düşüyor, arkasından konuşuyorum. Sonra iyi bir davranış gösterdi mi hemen affediyorum. Çok fazla ilgiden bunalıyorum, saatlerce yalnız kalsam ve erkek arkadaşımla konuşmasam sorun olmuyor ama bazen de aksine aşırı ilgi bekliyorum, ilgi odağı olmak istiyorum. Yaptığı mimik, jest ya da herhangi bir hareket bile dikkatimi çekiyor ve tavrımı istemeden değiştirmeme neden oluyor, bu da ilişkilerimde sık sık tartışmaya neden olur. Ayrıca sürekli terk edilecek ya da aldatılacakmışım gibi hissediyorum. Romantik ilişkilerim çok kısa sürdü fakat fark ettim ki hep ilişkiden ilişkiye atlamışım, bir önceki ilişki hiç yaşanmamış gibi hissediyorum her seferinde, üzüntümü yaşamam belki bir gün sürüyor. Bazen kendimi aşırı beğeniyorum ve insanlara üstten bakıyorum ama yalnız kalmak canımı çok sıkıyor ve bu da beni özgüvensiz hissettiriyor. Daha önce kendime bilerek zarar verdim, aklıma sıkça intihar düşünceleri de gelir. Önceki ilişkilerimde terk eden bendim, terk edilmemek için kendimi öldüreceğime inandırdığım oldu. İnsanların bana zarar vermek istediğine karşı paranoid düşüncelerim oluyor sık sık. Çocukken de beni terk edip bir daha gelmeyeceklerine inanarak yalnız kalmaktan aşırı korkardım. Şimdi saçma gelse de, fiziksel olarak olmasa da manevi anlamda yalnız kalmak hala korktuğum bir şeydir. Ayrıca insanların hakkımda ne düşündüğünü istemeden okumaya çalışırım, söylenen sözlerde kelimelerden çok niyet okurum ve bu da ilişkilerimde sorun yaratan bir şeydir. Detaylara çok takılan biri olarak, kendimi böyle analiz edebildim. Acaba bu yaşadıklarım normal mi yoksa psikolojik olarak destek almam gerekir mi?