Psikolojik olarak yaptıklarım normal mi?

Temiz bir şekilde anlatyrm.
Ben geçmişimden bu yana asosyal bir çocuğum yaşıtlarımla anlaşamıyor takılmıyor
Onların konuşmaları felsefi düşünce fikirler soruları dünyaya bakış açıları çok saf geliyorki bu ortamdan kaynaklı değil. Ne kadar akıllı zeki olsada çocuk aynı durumu yaşıyorum.
Şimdi görünce kendimi parçaladığım şu görüşler var 'Öyle bir şey yok yaşıtların senin en büyük arkadaşındır olgun olmak kötü bir şey kimse yaşından olgun olamaz!' Gibi 2pt2al beyinler inşallah yoktur.
Lisedeyim gayette rahat anlaşıyor onların seviyesinde konuşuyor mizahlarını esprilerini rahatça anlıyorum konuşuyorum tartışıyoruz.
Sosyal fobim olduğu için bunları söylemek çok utanç verici bir durum oluyordu benim için içimde saklayıncada çıldırmaktan duramıyordum. Bunuda sadece sanal alemde söylüyorum çok sıkıntı içinde kaldım.
Tabi tek bu nedenle kalsaydım. Yalnız olduğum süreçte içimde değişen ve beni bırakmayan birtakım düşünceleri durdurmakta elimde değil. sosyal ortama alışamadığım için hep uzaktan izledim. uzaktan analiz ettim insanları. Bu benim en güçlü yanım desemde ne kadar doğru bilemiyorum :D
Konuşmak istiyorum ama insanlar tanıdığım yakın çevre ortam okadar yüzeysel konular hakkında konuştuğu için hiç yaklaşmayı tercih etmedim derin öz ve anlamlı bir insanıda bulamadım
Felsefe ve psikoloji ilmini gerçekten severek okuyup düşünen biriyim.
Ama bi yandan dezavantajları varki. Beni geceleri uyutmayan, dinletmeyen zifiri karanlık alanı sanki içim.
Tabi bu sorunlarda sosyalleşmek vb. sorunlardan ortaya çıktı. Hepsini anlatmayacağım tabiki ancak tanıştığım bir kaç yakın arkadaşım 'psikologa git' sen normal değilsin' şeklinde bunları söyleyip duruyorlardı.
Ben kendimi seviyor kişiliğimi üstte tutuyor ama insanlar beni anormal görüyordu.
Neden konuşmuyorsun? niye böyle davranıyorsun? Böyle davranmamın sebebi ben değil sizin fikir ve düşünceleriniz eğer hayatınızda birşeyi değiştirmeyecek cahil muhabbeti yapmasaydınız şu an sizle böyle olmazdım.
Bu durum aile içinde başka bir hal alıyor. Hatta Doğu kesimlerde yaşam sürdüren bir konuşmacı vardır. derki; 'insanın 3 yüzü vardır, çevreye gösterdiği, kimseye göstermediği, ailesine gösterdiği.' Evet ailemede farklı bir yüz ile bakıyordum. Ailemi çok seviyor bırakamıyor onlar gidince napacağımı düşünüyorum. Onları mutlu etmeye çalışıyor çocuk gibi hareketler yapıyor davranıyor olsamda onları sevdiğimden tabi normal karşılamıyor onlarda. Zamanında psikologa gitmiştik. İlaç almıştım. Tabi benden çok ailem konuştu ve asıl sorun ne olduğu belirlenemedi. Ama ilaçlar düşüncelerimi az biraz dindirmişti. yine aynı olsamda sosyal çevreden çok aile en önemlisidir. Ama onların bu dediğine ayak basmak beni çok acıtıyor.
Şu an ise yalnız bir ağaç gibi olduğum yerde duruyor huzurlu bir şekilde ailem ile yaşıyorum.
Kız arkadaş insanlar çokta şeyimde değil. Cahil insanlara akıl vereceğim diye uğraşacağıma kendimi geliştirim daha iyi tabiki.