Neden bu kadar duygusuzum?

hekez sıkıldığı -üzüldüğü için kendini beğenmez sende tam tersi gibi sevinmek gerekirken bunu sorun olarak görüyosun ilginç. kimseye zararın yoksa bence problem değil. ölmüş insanın bile ardından çok üzülen bakıyosun 1 hafta sonra gülücükler yağdırabiliyor. önemli olan kimseye zararın olmasın bu yoksa böyle bir karekter olmayı ben isterdim açıkcası.

Belki acı çektiğin için olabilir.

Duygular, çiftleşme, çarpışma, düşmanlardan kaçma gibi temel yaşamsal işlevlere yardımcı olmak ve hayatta kalma şansımızı artırmak üzere evrilmiştir. Şu anda yaşadığınız duyguların da halen benzer şekilde tekrarlanan, aşk, üreme ya da hayatınızı kazanmayla ilgili durumlarla ilgisi olduğunu görebilirsiniz.

Duygularımızı biz seçmeyiz; duygular fizyolojik düzeyde, biz istemeden, hatta daha farkında bile olmadan büyük bir hızla ortaya çıkarlar. Duygunun bu istemsiz özelliği bilişsel algıya gerek duymadan harekete geçebilmemizi sağlar.

Duygusal İhmal ve Duygusuzluk Halinin Ortaya Çıkma Mekanizması

Harville Hendrix gibi, danışanlarım da bireysel terapi sürecinden önce “duygusuz” oldukları, diğer yetişkinlerin yaşadığı duygu yelpazesini yaşamadıkları için kendilerini tuhaf insanlar zannediyorlardı.

Duygular insan türünün bu kadar köklü bir özelliği olduğu halde nasıl oluyor da bazı insanlar duygudan yoksun gibi görünmüyorlar?

Ebeveynlerin, bir çocuğun duygusal ihtiyaçlarına gerektiği şekilde karşılık verememelerine duygusal ihmal diyoruz. Bu durum çocuğun duyguları doğru şekilde ifade edilip onaylanmadığında ortaya çıkıyor. ÇDİ, “çocuklukta duygusal ihmal” ifadesi yerine kullanılan bir kısaltma. Aşırı yüksek beklentileri olan, dikkatle dinlemeyen, çocuğun duygusal deneyimlerini geçersizleştirerek onun kendinden kuşku duymasına yol açan ebeveynlerin davranışları birer duygusal ihmal örneği.

Bir ebeveyn çocuğunun duygularıyla uyum içinde değilse çocuğuna ayna tutamaz, onunla olumlu bir yansımayı paylaşamaz. Sonuçta çocuğun olumlu bir benlik algısı geliştirmesi son derece zor bir hale gelir.

Danışanlarım başka birçok erkek ve kadın gibi, anne babalarının duygusal olarak yanlarında olmayı başaramaması nedeniyle küçük yaşta yaşadıkları aşırı yalnızlık, çaresizlik ve olumsuz benlik imgesi gibi durumlarla başa çıkmak için bir hayatta kalma stratejisi olarak duygularından kopmuşlar. Duygularını bastırmayı o kadar iyi öğrenmişler ki duyguları olmadığını zannetmeye başlamışlar. Birer yetişkin olarak bunun bedelini çok ağır ödüyorlar: Kendilerini hayattan ve çevrelerinden kopuk hissediyor, hayattan zevk alamıyorlar, doyum sağlayamıyorlar ve çoğu kez bağımlılıklarla birlikte öz disiplin konusunda zorluk çekiyorlar.

bende duygusuzum. Empati, üzüntü, gülme, ağlama, öfkelenme, utanma, sevinme, aşk, cinsellik veya bu duygulara ihtiyaç duyma gibi şeylerim yok fakat bu duyguları ve insan mimiklerini iyi taklit edebiliyorum ve toplum içerisinde bu sayede anormallik belirtisi göstermeden kaybolabiliyorum. Mesela 2 hafta önce annem öldü ve ben bir damla göz yaşı bile dökmedim aynı şey sadece kişisel çıkarım için birlikte olduğum kız arkadaşımı terk ettiğim zaman da oldu. Üzülme ağlama yok. Sadece kendim için yaşıyorum ve safi mantık içerisinde düşünüyorum. Bence sen böyle değilsindir. Sadece buraz umursamaz bir insansındır çünkü "Sanırım nezaketen de olsa üzülmem gerekiyor diyorum ama bende üzülmeyi bırak farkındalık bile çok fazla olmuyor." bu cümlen bile bir empati göstergesidir nezaketen de olsa üzülmem gerekiyor demek karşının az da olsa hislerini düşünmektir gibi hissettim.