Anneme çok ağır konuştum bence haklıyım ama yine de bir yandan kötü hissettim?

Annemle aramıza kötü klasik erkek ayrımı yapan Türk annesi düşünün ama ondan daha beter bi keresinde abimle tartıştığımızda abim bana şirke girecek bi şey söylemişti annem de bu söylediği yüzünden başına bi şey gelirse seni öldürürüm dedi. Bi kere de abim sırf kazağımı pantolonumun içine koyuyorum diye bana or*spu gibi giyiniyorsun dedi bunu annem söylediğimde sadece ne biçim konuşmuşsun deyip kapattı konuyu. Bunlar kısa örnekler ilişkimiz hep böyleydi abimlere oğlum paşam aşkım diye seslenir bana hep adımla arada kızım der sadece. Bazen benden kaynaklı mı diye düşünüyorum ama ben çocukken de böyleydi erkek kardeşlerime hep anne gibi bana sanki üveymişim gibi davrandı ve bu benim uydurmam değil amcamlar falan da hep farkında yani ergenlik değil bu düşünceler. Neyse böyle işte uzun uzun yazmayim ama annemin bana sarıldığı ya da iyi hissettirdiği tek bi anımız bile yok öyle düşünün ben de en son dayanamadım çünkü cidden bu durum beni aşırı mutsuz ediyordu ve psikolojim bozulacak duruma geldi ve içimde tutarak kendimi daha kötü etmek yerine her şeyi söyledim sizinle hiç güzel anım yok hep mutsuz ettiniz beni hayatımı kurim sizle asla görüşmicem ne cenazenize gelirim ne siz benikine gelin gibi şeyler söyledim ve ben de soğuk olmaya başladım haklı olarak ama sonra annem sanki ondan önceki hayatımız olmamış gibi niye bize böyle soğuksun hep böyle mi olacak falan demeye başladı. Madem böyle olmasını istemiyordu o zaman en başından öyle davranmasaydı 20 yıldır kendimi iğrenç hissettim kaç gece ailem niye beni sevmiyor neyi yanlış yapıyorum diye düşündüm ağladım şimdi yaptıklarının sonucunu alınca hiçbir şey yapmamış gibi her şeyin düzelmesini bekleme hakkı var mı Allah aşkına ben mi yanlış düşünüyorum