19 yaşındayım ve büyüme korkusu yaşıyorum. Bu normal mi, herkeste oluyor mu?

En büyük sorunum benim ailem çevrem ve kendi ozguvenim sinirlarim
Bunu yenicem mi silip aticam mi daha bilmiyorum ne yapmalıyım da bunlardan kurtulayim diye (ailemden değil sadece onların dusuncelerinden çünkü onların gözünde herzaman çocuk kalicam bu yüzden beklemenin bir anlamı yok)

Evet sorumluluk almaliyim
Zor geliyor daha çok korkutuyor beni

Tuhaf iste ben de çözemedim ne yasadigimi

Beni rahatsız eden şey bunu daha önce deneyimlemem ama sağlıklı bir şekilde olmamisti
13-14yasimda ailem boşandı o zaman da böyle hisediyordum ve hersey zordu o psikolojiyle yani sadece tek fark calismiyordum okul vardı ve yaşım 18i gecmemisti
Buna yakın birhiss buda yaşadığım busefer kötü bir deneyim olmaz umarim

Tam olarak bu ya erkeklere özellikle muhtaç olmak istemiyorum
Derslerim notlarim da iyi değil son 2 senedir Sürekli aksatiyorum nedenini tam bilmiyom
Herkes zayıfsin ozguvensizsin diyor onlardan uzak olmak istiyorum eskiden olan arkadaşım olsun en yakın olduğumuz akrabam var ananemin kız kardesi 2. ananem gibi o olsun ozguvenimi kiriyolar hem böyle diyerek hem de aşırı kontrolcu olduklarını için umursama diyebilirsin ama şu da var ananem vefat etti 2 3 sene once ondan sonra en yakın hisettiren kişi o
Psikoloğa gidiyorum şimdi sosyal fobim vardı azaldı ise yarıyor Psikoloğa ve tuhaf bir süreç bu
Her 2 haftaya bir yeni birine donusuyorum belki de gecmisten kurtuluyorum bu da olabilir sadece paylaşmak istedim bunu şimdi bide bu dediğim korku çıktı ortaya her 2 seansta bir yeni birseyler kesfwdiyorum kendimde bu da bazen aciz çocuk gibi hisettiriyor

Ve teşekkür ederim motivasyon için

Evet kimse anlamıyor beni ama anlamak zorunda da değil aslında sadece içimde yalnızlık bir boşluk var bunun için de aslında terapiye başladım çevre edinemiyorum yalnış kişiler seciyordum korkuyorum bazen ve en son eve kapanmistim panik ataklar da oluyordu sosyal yerlerde ve çaresizlik vardı bende depresyon ya da . bu şimdi daha iyi zor bir süreç aslında kime anlatsam donup kalıyor iyi dayanmissin diyor anlatinca
Ama günlük birseyler oldugunda ben suçlu oluyorum çok karamsarsjn herşeyi abartıyorsun diyordu en yakın arkadaşım onunla da bicok şey vardı aramızda ama artık konuşmuyorum bana iyi gelmiyor özgüvenimi yerle bir ediyordu kendini benden üstün olduğunu hisettiriyordu ben onu sevdiğim için çok üzerine gitmiyordum bu suistimal edilmek aslında şimdi o da yok yakinlarimla arama mesafe koydum ya da sildim ve yalnız hisediyorum aslında onlarlayken de öyleydi beni anlamiyordular anlamayabilirler ama iyigwlmiyordular sorun burada
Baya içimi doktum 🙈
Iliski yapmaya da korkuyorum buyuzden sorun yasamamak için

Evet tam oturmus bu parazit kelimesi hayatimizda olan bu tip insanlara
Iliskim hiç olmadı bu beni kötü hisetiriyor

Bilmiyorum eski arkadaşlarimin tanidiklarimin herkesin iliskisi var ya da daha önce oldu ben de hiç olmadı ama 19yasindayim 20 olucam nerdeyse az kaldi
Korkuyorum da istiyorum da bilmiyorum hepsi zor geliyor

Evet öyle oluyor düşünmek bir ise yaramiyor
Depresyona yenip yeni birseyler yapmaya korkmamaliyim ama işte bilmiyorum

Depresyonu*

Terapiye gidiyorum zaten gittikten sonra böyle şeyleri farkettim yoksa hiç anlamlandiramiyordum hissettiğim şeyleri
Terapistim de bunu diyor 40 yaşında senin gibi dusunmeyenler de var gayet olgun düşünüyorsun diyor bana

Teşekkür ederim
umarım bu depresyondan çabuk cikarim

Tam tersi aslında boluda kalıyorum aşırı köy gibi geldiğim yer tam tersiydi insanları da farklı biraz bu konuda şansım getirmedi başka şehirde okuyacaktim ama işte olmadı

Evet o da var üniyi birakmak istemiyorum dersler zor ve is hayatını da merak ediyorum

Tadini cikaramiyorum işte sorun burada

Bilmiyorum zor geliyor

Bilgisayar mühendisliği

Evet ama bana goremi bilmiyorum çünkü üniversitede tam olarak nasıl is hayatı bizi bekliyorum ogretmiyorlar hatta neredeyse hicbirsey ogretmiyorlar

Bundan da emin değilim bu mühendislik bana goremi acaba ben daha çok sanat ve kimyayi matematigi seven biriydim

Haklisin ((
Birde ilişkiler konusunda sorun yaşıyorum biriyle konuşamıyorum arkadaş olamıyorum ama üni öğrencisiyim bu beni çok üzüyor ve sevgilim de hiç olmadi

Normal mi bu yani ben mi acaba hala çocuk gibiyim herkes coktan buna alismis mi

Nasıl cocugum hala
19um 20 olucam

Bu stresi en son annemler bosandigimda yaşadım bu yüzden korkuyorum sonu iyi olmadı yani tekrar kötü birseyler olmasından korkuyorum anlam veremiyorum suanki yaşadığım seye

Aslında takmıyorum stres yapıyorum daha cok

Tamam olabilir nasıl cozucem peki)

Evet bu da doğru ya

Biliyorum haklısın sadece zor geliyor bu simdilik bana

Umarim)

Normal olmayan ne?

Anladim
Evet olabilir ((

Ne gibi sorumluluk?

Bagirarak yaptiriyorlardi

🤷🏻‍♀️Bilmiyorum mesela ben 12 yasimdayken arkadaşlarım sadece ders çalışıp sosyallesiyorlardi
Ben ders çalışıp ev islerini yapıyordum anneme psikolojik olarak hep destek veriyordum

Ve sosyallesemiyordum beni dislarlar diye

Yani yapmayınca dirdir ediyordu bazen zorla yaptiriyordu iste tuhaf tuhaf şeyler duygu somursu yapiyordu
Kısaca drama queen gibiydi

şu an öyle Bir durum yok
Annemden kenarda yadiyorum kimse katismiuor

Aslında terapi aliyorum

😊

Evet maalesef çok kötü bir hiss