Tükenmişlik sendromu nasıl atlatılır?

Hz. Ömer'in çok sevdiğim ve olabildiğince de aklımdan çıkarmamaya gayret ettiğim bir sözü var;
Varoluş sebebini gerçekleştirememis olanlar mutluluğu maddede arar.

Bizler iyi amel üzerine dünyaya gönderildik. Sadce yiyip içmek için gelmiş mantıken de çok saçma. Bir amacımız var; bize bahsedilen ortalama 60-70 yıllık bir süre zarfında iyi ameller doğrultusunda iyi birer kul olabilmek.
Ama insanoğlu olarak ne yazık ki amacımızn dışına çıkıyor, ya da çoğunlukla amacımızı unutuyoruz.
Kur'an'ı unutup içim sıkılıyor diyoruz, Allah'ı unutup yalnızım diyoruz ve ne yazık ki bu sefer mutluluğu maddede aramaya başlıyoruz.
En iyi evde, en iyi arabada, en iyi işte, en iyi okulda... Örneklerin ardı arkası kesilmez sayacak olursam. Mutluluğun bunlara sahip olmaktan geçtiğini zannediyoruz, değil. Yalnızlık yalnızca Allah'a mahsustur. Yalnızım dediğimizde bile aslında Allah'ı unutmuş oluyoruz, ya da ne bileyim varlığı bize yetersiz geliyor u seferde mutluluğu bir kulda, bir insan sesinde, güzel bir yüzde arıyoruz. Unutma, mutluluk senin içinde. Tabii bu konular çok derin, tamamen maneviyatla alakalı. Biz her zaman maddesel mutluluğun peşindeyiz. Her şeyin istediğimiz gibi olmasını istiyoruz. İnsanoğlu her şeyi elde edebilecek güce sahip değil, zaten hayat da istediğimiz her şeyi verecek kadar cömert değil. O yüzden içimizdeki gücün bir kere farkına varmak durumundayiz. Mutluluk maddede değil, varoluş sebebimizi idrak edip onu gerçekleştirmekten geçiyor. Lütfen yalnızım dediğinizde defalarca düşünün, beni yaratan beni yalnız bırakır mı diye ☺️

Varoluş sebebinizi gerçekleştirmeniz temennisiyle...
Selametle kalın 🙂

Teşekkürler...