Geçmişi özlüyor musunuz?

Eskileri düşündüğüm zaman hep hayallerim olduğunu idealim olduğunu farkediyorum. O zamanlar öğrenciydim bir umudum vardı. Elimdekiler yetiyordu. Onlardan da olmaya başladım. Sektöre girdim çalısıyorum elime bir şey geçmiyor, sosyal hayatım yok. Bana nereye varmak istediğimi soranlara verecek bir cevabım yok? Çünkü ben de bilmiyorum. İnanılmaz bir belirsizlik hakim. Sosyo- ekonomik durum mu dersiniz, çabalayıp başaramamak mı, tüm bunların hepsi de olabilir. Aşırı dinginim mesela. İş güç konusu haricinde bir hevesim yok. Onla da bir yere varmıyorum. Hayatımda birisi de yok. Böyle yaşamak mı olur? Yaşamak umut gerektirmez mi? Elde etmek için çabalamaz mı insan? Ben boşa gittiğine gideceğine inanmaya başladım. Allah kurtarsın ben ve benim gibileri 🥹