İnsanlar neden karşısındakinin kötülüğünü ister?

Bu konuya bende kafa yordum, halen de yoruyorum. Vardigim sonucun yetersizliginin farkindayim ama maalesef az spekulatif cozum buymus gibi geliyor: Turun devamliligi icin oruntu haline gelen davranislardan olusmus bir fitratimiz oldugunu artik biliyoruz, dolayisiyla cok uzun zamandir bir davranisin devam etmesinin mutlaka bir genetik faydaya yol actigini gozlemliyoruz. Peki turun kotulugu icin neden insanlar davransin ki? Turun devamliligiyla tam ters etkili bir durum degil mi bu? Oncelikle, sorunun sorulma sekli yanilgiya yol acabilir: insanlar tarih boyunca kotulugunu hep istemis diyemeyiz, insanlarin iyileri ve kotuleri her cagda mevcut, hatta ayni insan bir omur boyunca bazen iyi bazen kotu de olabiliyor, hayat tutarli bir olaylar butunu degil ne de olsa. Ancak su var? Tarihin hicbir doneminde, insanin cikari bu denli one cikmamisti sanki, hele hele bu cikarin soyut bir ‘para’ anlayisi etrafinda sekillenerek herseyin onune gecmesi, son 200-300 senenin olayi ve sorumlusu cok acik: kapitalizm ve kitle tuketim kulturu… bu iki unsur, bireyi yalitarak kah biriktirmesini kah harcamasini salik veriyor, ustelik surekli diger bireylerle bir rekabet icinde bunu yaptiriyor. Durumun beyhudeligi bir yana, dunyaya, cevreye verdigi zarari gormemizi dahi engelleyecek bir algisal silsileyle hepimizin dunyasini kapliyor ve sanki hep boyleymis hep de boyle olaxakmis hissini yaratiyor. Ancak bu bir yanilsama, ve kirilabilir. Ancak mesele zihinsel bir mesele oldugundan ve topluluk-birey ikileminde oturtulmasi guc bir itki oldugundan kavram olarak kenara atilmasi cok da zor.
Dolayisiyla, aslinda insanin dogasinda en fazla bu itki var denemez. Ancak bu itki nuve halinde mevcut ve toplumsal cevre araciligiyla pompalanip tesvik edildiginden cagimizda yaygin bir kani… yine de gercek olmadiginin farkina varmamiz isi tersine cevirmede bir hayli onemli…