Çok bunaldım sanırım yoruldum?

Hayatım için sürekli çabalamaktan inanılmaz yoruldum. Öyle şeyler oldu ki gençliğimi yaşayamadım. Hayatı çok severim, evcil hayvanlarımı, sokak hayvanlarını çok severim, bitki yetiştirmeyi severim. Insanlara yardım etmeyi severim. Ama öyle bir durum içindeyim ki herkese yardım ederken kendime yardımım olmuyor. Elimi neye dokunsam mahvoluyor. Her şey avuclarimin arasında yokoluyor adeta. İnsanlık öldüğü gibi yeni filizlenen insanlığı da öldürüyor. İçimde hayata karşı duyduğum sevginin zerresi kalmadı. Benim sevgim tüm dünyaya yetecek kadarken 1 insanin bile bana yetecek zerre kadar sevgisi yoktu. Şimdi benden sevgi bekliyorlar. Ayaklarıyla ezdikleri, filizlenmesini istemedikleri bir bitkiden meyve bekliyorlar. Derdimi anlatacağım bile kimsem yok. Buraya içimden geçenleri anlatmak istedim çünkü inanılmaz yoruldum. O kadar yoruldum ki varlığımın silinmesini istiyorum. Öylesine biri olarak öleyim. Kimsesizler mezarlığında ismimin bile yazmadığı bir tahta olsun üstümde. Kimse yaklaşmasın, orada kimin sonunda huzurla uyuduğunu bile bilmesinler. Sadece annem olsun. Her zamanki gibi bir o yanımda kalsın. Bu sözlerimi lütfen yanlış anlamayın sadece anlatırsam birileri bu sozlerimi duyarsa yorgunluğum bir nebze olsun azalır diye düşündüm, yanlis anlasildiysam afedersiniz.