Sağlığıma neden bakayım ki?

Zamanında lise okurken başarılı olmadığım için bıraktım sonra işe de gitmedim hayata yabancı kaldım sosyalliğe ayak uyduramıyorum

Yok ben sosyal olmak için her türlü yetersizim.. senin benim gibi 10 yıldır olmuyor ama yaşam stiline dönüşmüyor , Dediğini yapmadım mı sanıyorsun devlet hastanesinin ilgilendiği yok param olsa özele giderdim

Sen sadece işin ruhsal tarafını düşünüyorsun bir de fiziksel tarafını düşün , ben o ilaçlari aldım ama daha sersem ediyor bu kilolarımla beni hem hayatımı bir bilsen intihar etmek istersin

Ama bak 96 kiloyum kilolarımdan rahat edemediğim çok açık geçen Mart ayında gittim devlete söylediğin gibi ilaç yazdılar ama hemen geçmeyecekti uzunca kullanacaktım 1 ay kadar kullandım ama artık sersemletiyordu çok uyku getiriyordu o yüzden annemin deyişiyle bıraktım.. Benim bence antidepresan ilaçlara değil psikologdan psikoterapiye ihtiyacım var baksana dertleşicek 1 arkadaşım yok.. ruhsal bulanımı atlatmak sosyallik ile gelecektir geçen sene spora gittim fenalaştım uzun hayatımı anlatabilir miyim ben ne çekiyorum..

Diyetisyene gittim ama uyamıyorum bulamıyorum her gün malzemeye ben 96 kiloyum fazla bir şey değil 20 kilo ama onu bile veremiyorum ya yaptığım diyetler çok ağır başka uyamıyorum ayrıca benim derdim başka sosyalleşmekden kastım

Hiç arkadaşım yok , bir de hayatımı anlatabilir miyim

Yaş 26... sağ gözümde şaşılık var yüzde 20 görüyor ve 1 kulağımda işitme engelli ama bunlar hiç bir zaman sorun olmadı ta ki Nisan 2012 ye kadar her şey normaldi hedefim vardı hayatımda iyi sayılırdı lise 1 re gidiyordum ama tembel bi öğrenciydim fizik , kimya , matematik hiç bir zaman aşamadım sınıfta kalacağım belliydi , bende bıraktım liseyi evime kapandım hiç okumaz , iş yapmaz oldum evde zaman geçirdim televizyon , bilgisayar hiç bir yere çıkmadım sosyalleşmedim önüme geleni yedim obezite oldum sonunda midem sadece et ürünleri , kola , abur cuburla rahatlayabiliyor çok kilo aldım yıllardır veremiyorum kendime hiç bakmadım kilodan her gün her sabah kabus görüyorum dişlerimi hiç fırçalamadım çürüdü koptu , saçlarım için hiç kuaföre gitmedim saçlarım kazıklaştı , kepekleşti kırmızı yaralar çıktı , kilo boy kısaltıyor 10 yıldır boyum 1.72 kilodan vücut çatlakları çıktı

tüm günüm yıllardır 10 yıldır evde pc başında herşeyi izleyip herşeyi yemekle geçiyor hiç bir umudum beklentim yok hayattan evlenmeyecek bile olmak kesinleşti kendimde istemiyorum belki bi birey bi adam bi delikanlı gibi görmüyorum kendimi irademi kaybettim yaşım 26 ama karakterim 9,10 gibi kendimi çocuk hissetmeye başladım hep eziğim güçsüz işi gücü yemek sıçmak tek beklentim yok hayattan tek değişiklik ölüm olacak bu gidişle , 2016 da 4 yıl aradan sonra herşeye 0 dan başlıcam dedim olmadı gerisi gelmiyor yine evdeyim okuma yok çalışma yok , beklentim yok , evlenme yok , işde başarılı olma , sporcu , sanatçı olma kendi özel hayatıma bir yön verme hiç bi şey yok saçı halletsem diş çıkıyor dişi halletsem kilo çıkıyor , kiloyu halletsem boy çıkıyor bir sürü kusur artık bende kabullendim kendi başıma bi iş yapamıyorum obezite midemi hiç duduramıyorum her gün et yemekleri sucuk , döner , tavuk gibi her gün aynı şey ve pc başında oyun , facebook v. s 10 yıldır bu böyle şimdi korona belası da çıktı şimdi yine 0 dan başlamanın da sırası değil zaten öteye gidemiyorum hep ezik gibiyim 3 tane kesin gözüyle baktığım olay var 1 - hiç evlenemeyecek olmak 2-araba bir araç kendi başına kullanmak 3-yurtdışına kendi başına çıkabilmek gezmek gibi bunlar bir ölünün dünyaya tekrar gelmesi gibi imkansız şeyler başarabileceğimi sanmıyorum bunalımdayım evime kapattım kendimi obez oldum kalp krizi , beyin kanaması , kalp hastalıkları , kalp damar hastalıkları felan kesin ölüm sebebi olcak geceleri rahat uyuyamıyorum sığamıyorum yani senin anlayacağının okumamanın beynimdeki o nöronların aptallığının anlamamasının cezasını çekiyorum tek 1 tane arkadaşım yok 1 göz ve 1 kulakla görüp duyuyorum boyum kısa dişler çürük saç çok kötü yara içinde var da var kusur belki zengin olsam güven gelirdi ama o da yok