Bu sene o kadar çok hevesim kursağımda kaldı ki, ilk önce büyük bir şaşkınlık, sonra gözlerimin dolması, sonra yapılan haksızlığa karşı kendi kendime söylenip kızmak. Daha sonrasında işe sakinleşmeyi beklerim. Ve en son demek ki var bir hayır derim.
Tekrar ayağa kalkacağımı bilirim, tekrar umutlanacağımı bilirim. Ama bir süre yaşarım o heves kırıklığını. Küserim, dudak büker, omuz silkerim. Suratım asılır. Kimseyle konuşmam. İçimden de küfrederim sürekli.