Kırılınca tepkiniz ne olur?

Görseldeki söz güzelmiş..

Bende bu sözden esinlenerek diyorum ki;
Seni hiç sevmedim ama çok özür dilerim seni iyi bir insan sandım, senden beklemediğim için bu kadar canım yandı.

Gafil avlanmak, hazırlıksız yakalanmak, insanın içine hançerler saplanması nasıl feci bir andı o an.
Beklemediğin kişinin üstüne basa basa geçmesi, seni dumur etmesi ve senin köşelerde iç çeke çeke ağlaman.

Onu sevmesem de çok kırıldım, paramparça oldum.
Tüfek çekip öldürse daha iyiydi yani.
O gün benim için travma oldu.
Şimdi düşünüyorum da niye bu kadar etkilendim. O kim?
Belki de kızgınlığım kendimeydi.
Kendimle kavga içindeydim, yoksa kimse beni dumur edemez.
O günkü farkındalığım o kadardı, şartlar da başkaydı.
Şimdiki gibi sağlam değildim.
O gün gerçekten kırıldım. Paramparça oldum, mahvoldum.
Çok ağladım, hemde çok.
S*lak yerine konulup sesimi çıkaramamak, sen kimsin diyememek, korkmak, o halde haklıyken dahi kendimi suçlamak, tamam ağlamayacağım diyip daha çok ağlamak.
Nasıl berbat bir gündü ve sonrası..
Çok şükür ki hayat tek bir günden ibaret değil.
Mutluluklarımız da daimi değil, hüzünlerimiz de.
Ama ben mutlu olmayı seçenlerdenim.
O günü anımsayınca şimdi daha iyi anlıyorum kendime sımsıkı sarılmam gerektiğini.
Kendimi sarıp sarmalamak zorundayım.
Keşke beni kaybettiğine değseydi, hiç değmeyecek bir kişi için kaybetti beni. Yazık oldu.
O an kitlendim, çok ağladım, eminim ki oda görse öyle ağladığımı mutlaka gönlümü alırdı ama duymadı, bilmedi onun yüzünden ağladığımı.
O an nasıl yıkılmıştım.
O an kitlensem de, gıkımı çıkaramasam da sonrasında bunun acısını çok kötü çıkardım. Bende ağlattım onu ama kendime yapma desem de, merhamet etsem de bedel ödeyecek dedim. Burnundan getirdim o günü.

Benim kendimi ifade edemeyişimden, güçsüzlüğümden faydalandı. Şimdi ifade edebiliyorum kendimi, yeni yeni..

Yaşadığım tüm acı olaylar bana, beni kazandırdı.
Benimle barışmaya çalışıyor, çalıştı. Ama bitti artık. Ben o günü asla unutmam ve asla affetmem.
Sildim onu, artık bende yok.
Aslında hiç yoktu da en azından iyi bir insan olarak görüyordum onu ama şimdi onun iyi bir insan olduğunu düşünmüyorum.
Bende çok iyi bir insandım, zorla beni kötü yaptılar. Bazen diyorum kendime ne ara bu kadar kötü oldun diye.
Düşmanıma bile kötülük yaparken vicdanım sızlıyor ama canım çok yandı, istiyorum ki onun da canı yansın. Benim hissettiklerimi hissetsin.

Şimdi ne kadar güçlü görünürsem görüneyim aslında çok naif, hassas bir insanım. Tabiki kırıldığımda ağlayacak kadar güçsüz değilim artık.
Ağlayamıyorum bile.
Bu iyi bir şey mi bilmiyorum ama kırılınca yine sus pus oluyorum, kitleniyorum, o kişi art niyetliyse beni bir daha bulamıyor.
Beni kendimle kavga ettirmeye çalışan kimseye yer vermiyorum hayatımda ve asla da hakkımı helal etmiyorum.

Kırıldığımı belli etmemeye çalışırım ama bi şekilde tavırlarimdan anlasiliyo. Anladığında da nedenini hala anlamamış ve bana soruyorsa, bu sefer kırgınlığım kızgınlığa dönüsüyo. Çünkü bana göre ben söylemeden anlamalı...

Ama bütün bunlar doğru olan ve farkındalık sahibi kişilerin tavırları değil. Artık susmak ve caktirmamak yerine söylemeyi tercih ediyorum. Çünkü kırıldığım şeyin aslında yanlış anlamamdan ileri geldiğini farkettim çoğu zaman ve bunu kendime yapmamam gerektiğini düşünüyorum artik. Bi kaç deneme de yaptım ve gerçekten bana iyi geldiğini gördüm.

Konuşmam. İçime de atmam o konuyu düşünmeyi bırakırım. Sonuçta kimse benden değerli değil!

Sessizlik ve uçurum