Siz hiç keşke annem... olsaydı dediniz mi?

Küçüklüğümden beri hep başkalarının anne-kız ilişkisine özendim. İlk başta kuzenimin annesiyle olan ilişkisine. Yengem her zaman kuzenimi sarıp sarmalardı. İçine çekerdi onu. Ben de yanlarında o kadar kıskanırdım ki onları izleyemezdim kıskançlıktan. Çünkü benim annem bana hiç öyle sarılmamıştı. Yaşım biraz daha ilerledi arkadaşımın annesiyle ilişkisini kıskandım. O kadar iyi bir anne ki kendim tanımasam bu kadar iyi birisi olacağına asla ihtimal vermezdim. Kızla tıpkı yakın arkadaş gibiler. Bense annemle daha anne-kız olamayı başaramadım. Hep kızıyor bana. Hep suçluyor. Bazen senin nasıl arkadaşın var kim seninle arkadaşlık yapsın diyor. Sahiden o kadar iğrenç bi kişiliğim mi var? Sürekli bağırış çağırış. Bense içten içe aptal gibi onun hala gözüne girmeye çalışıyorum. 21 yaşına geldim artık biraz olsun olgunluk ve saygı bekliyorum. Bu yaşıma rağmen tokat attı bugün bana. Çok acıttı. fiziksel olarak değil yanlış anlamayın manevi anlamda o kadar acıttı ki o tokat on kişi dövse ruhum bu kadar zelenmezdi. Habire tedavi ol diyip duruyor. Bilmiyorum ne yapacağım nasıl davranacağım. Sizden biyülü sözler de beklemiyorum içimde kalsın istemedim buraya yazmak geldi içimden