Çok depresif bir insanım ne yapmalıyım?

Ben küçüklüğümden beri fazla tepkili bir insan değildim. Ama son 2 senedir hislerim yok olmuş gibi. Mayıs ayından sonra her şey boka sarıyor sanki. Geçen yaz depresyonun dibini yaşadım, ve tekrardan aynı şeyler olmaya başlıyor. Modum düşmeye başladıkça yalnız kalıyorum. Geçen sene o kadar iyi rol yapmışım ki arkadaşlarıma, geçen senemin çok kötü geçtiğini söylediğimde "yoo gayet iyiydin" cevabını alıyorum. O kadar boş bir hayatım var ki bıktım artık. 1 senedir kimseyle buluşmadım, okuldayken çok çevrem varmış, çok mutluymuşum ve herşeyle dalga geçen bir insan olarak görülüyorum ama işin içindeki asıl gerçek çok farklı. Sadece çok iyi rol yapıyorum. İnsanlara asla derdimi anlatamıyorum, anlatsam bile asla derine inemiyorum yani sadece geçen yazımın çok kötü geçtiğini söylüyorum bitiyor sohbet. Çok bunaldım. O kadar doldum ki buraya anlatmaya karar verdim. Küçükken de hep dışlanırdım, asla arkadaşım olmazdı. şu an da insanların hakkımda; çok değişti, duygusuz, ruh gibi vb şeyler dediğini duyuyorum bir yerlerden. Emin olun kafamın içinde o kadar konuşkanım ki kendi kendime konuşmadan duramıyorum. Kendime şizofren demem için eksik olan tek şey karşımda birini görmemem. Evde benim bu suratımı görmekten bıktılar ama elimde değil ne yapayım. Geçen sene; asla abartmıyorum. Annemin bana yaptığı muameleyi görseniz bu nasıl anne dersiniz. Konunun çok derinine inmeden anlatacağım, aramızdaki tek konuşma; bana hakaret etmeleri, varlığıma lanet etmesi falan.. Beni büyük bir çukurun, tükenmişliğin içine iten en büyük sebeplerden biri annem. İçten içe çökmene rağmen insanların seni her şakayı kaldırabilen, olgunlaşmamış ve neşesi bitmeyen biri olarak bilmesi daha üzüyor. Bir günlüğüne rol yapmayı bırakıp gerçek kişiliğime büründüm ve aldığım onca soru.. Benim psikolojinin gittiği yol pek aydınlık değil ama ne yapalım artık. 1,5 sene psikoloğa gittim ama annemin bir sürü borç yaptığını görünce mahvolmuş psikolojimi göz ardı edip tedavi almayı bıraktım.