Negatif düşünce ve karamsarlıktan nasıl kurtulurum?

Şimdi bunun basit bir cevabı yok. Baya baya oturup sana saatlerce dil dökmek lazım. Zira bu sorunun altında çok sıkıntılar yatıyor. Başlıca ve en önemlisi yetiştirilmek tarzın. Belli bir yaşa kadar ebeveynlerin sana hep prensesim dedi. Seni sanki gerçekten bir kralın kızıymışsın da sarayın incisiymişsin gibi poh pohladılar. Ama belli Bi yaşa gelince o ilgi o sevgi bir anda geri çekildi. Şimdi lök gibi ortada kaldın. Beynin "hani ben özledim" diye ağlıyor. İşin aslı ne özelsin ne tüzelsin. Sen de herkes gibisin. Dışarda sert bir hayat var ve ebeveynlerin seni bu sert hayata hazırlamadan lap diye ortaya attılar. Yapacağın iş kendini geliştirmek. Her anlamda! Dizilerde babasından tokat yedi diye odasına koşan, yastığa kapanıp ayaklarını çırpıştırarak ağlayan kız olmaktan vaz geçeceksin. Bu konuları da KS de değil kendinle konuşacaksın. Kendi kendine güç ve cesaret vereceksin. Diyeceksin ki eee ne olmuş annem babam bana madiknattıysa, ne olmuş doğum günüm kutlanmadıysa, şurda 4 yıl sonra mezunum. O zaman kim tutar beni. Kendi evimi alır kendi doğum günümü manyaklar gibi kutlarım. Gibi gibi telkinlerle ayakta duracaksın. Haa dersen ki yok ben ağlayan şirin kız olayım. Belki biri gelir de başını okşayıp teselli eder diyorsan, sana iyi şanslar!

Düşüncelere ağırlık verdikçe daha da ağırlaşır mantıken.

Hedeflerinize gitmek istiyor iseniz, inancımızı sağlam tutun. Kendinizi bırakmayın.
Öncelikle şu düşünceden kurtulalım -ipun ucu kaçtı- hayır, buna gerek yok.

Hayatınız devam ediyor.
Bundan sonra ne kadar erteler iseniz o kadar üzüntünüz artar. Geçmiş zaman ki kararlarımız için kendinize kızıyorsunuzdur. Buna gerek yok.

İpleri elinize alın.
Sizde olmayan bir kontrolde, kontrol beklemek biraz ironi gibi. - yapamıyorum, olmuyor, benim kapasitem bu- demek hiç bir fayda sağlamadığı gibi daha da geriye götürüyor.