Hislerimi aileme bile anlatamıyorum, hayattan hiçbir beklentim kalmadı. Ne yapmalıyı?

Arkadaşalar merhaba. Özel bir okulda tıp fakültesi 2. sınıf öğrencisiyim. Okula başladıktan uzun bir süre sonra aslında bu bölümü istemediğimi fark ettim ama hem ailemin tepkisinden korktuğum için hem de okuyacak başka bölüm bulamadığım için devam etmeye çalıştım. Bu süre zarfında pandemi dolayısıyla ailemin işyeri kapandı maddi zorluklar çektik, ailemin yeni işinde çalışmaya ve okumaya devam ettim. Annemle babam arasında ciddi kavgalar baş gösterdi ve en sonunda babamın anneme şiddet gösterdiğini öğrendim. Bütün bunlardan sonra hayatta hiçbir şeye önem göstermez oldum, kitap bile açmadım. Sınıfta kaldım ama aileme söyleyemedim çünkü mahvederlerdi beni. Şu an okula bile nadiren gidiyorum günlerim yatakta ağlayarak ya da dışarıda yürüyüş yapıp kendime gelmeye çalışmakla geçiyor. Okulun parasını bu ay sonuna kadar ödemezsem kaydımı silecekler zaten ki ödeyemiyorum şu an. En büyük hayalim yurtdışında yaşamaktı, hala da öyle ama yapabileceğim hiçbir şey yok. Tıp fakültesinden nefret ediyorum adeta ki çok isteyerek geldim bu okula. Annem her zaman "her şeyini bana anlatabilirsin" diyor ama hiçbir şekilde bu hislerimi ona anlatacak kadar yakın hissetmiyorum kendimi. Evin tek çocuğuyum bu yaşıma kadar kendilerince en doğru şekilde getirmişler beni ama kendimi bildim bileli hislerimi duygularımı onlara net bir şekilde ifade edemiyorum. Küçüklüğümden beri çok başarılı bir öğrenciydim, olmak zorundaydım çünkü ilkokuldan beri 85 bile alsam hep azar işittim evde. Şimdi bu başarısızlığımı öğrenseler beni zaten okuldan bile alırlardı. Hayatımı nasıl düzene sokacağım hakkında hiçbir fikrim yok, bir çıkmaza girmiş gibiyim. Annemin zoruyla bir kez psikoloğa gittim adam odun gibi bir şeydi hiçbir faydası olmadı. Bir daha da gitmedim. Arkadaşlarımla falan vakit geçirirdik eskiden, iyi geliyordu. Kısa bir süreliğine bile olsa her şeyi unutup mutlu olabiliyordum. Artık onlarla da pek vakit geçirmiyorum. Kendime aylar önce gitar aldım kafamı dağıtsın diye. Çalmayı da öğrendim bayağı ama o da yetmiyor beni mutlu etmeye. Evde kedim de olmasa hiç kalkmayacağım yataktan. Sırf ona mama su koymak için hareket ediyorum. Son 2 yılda 20 kilodan fazla kilo aldım. Dış görünüşüm çok kötü oldu, bu da özgüvenimi yerle bir ediyor. İnsan içine çıkmak istemiyorum o derece. Başından böyle bir şey geçip atlatanlar bir tüyo versin lütfen. Psikiyatristler çok pahalı şu an devlettekilerde de yeterli süre olmuyor ilaç yazıp gönderiyorlar. Hakkımda daha fazla bilgi vermek istemiyorum ailem/arkadaşlarım görür anlar diye korkuyorum. Biraz uzun oldu ama lütfen üşenmeyip okuyun. Yardım edecekler için şimdiden çok teşekkürler <3