Ne annem ne de babamdan hayır gördüm. Hayatta tek başımayım. Nasıl dik durabilirim?

Bir kere bile başımı okşayıp bağrına basmadılar. Harçlık verip bir ihtiyacın var mı demediler. Arayıp halimi hatrımı sormadılar. Gerçi aynı durumu abilerim ve ablalarım da yaşıyor ama ben onlarin disinda evlilik yerine "OKUMAYI" seçtiğim için daha çok etkileniyorum. Etrafimda bir suru insan var hic biri benim gibi aileleriyle boylesine problemler yasamadilar hep imrenerek bakiyorum bazen zoruma gidiyor.
Mesela arkadaslarim hiç babalari tarafından sırf pantolon giydiği için ölduresiye dayak yememistir ya da kulaklikla muzik dinledigi icin. ya da takintili ufak bir kelimeye evdeki esyalari kirip parcalayan bana hem psikolijik hem fiziksel siddet uygulayan bir anneleri yoktur. ya da varlık icinde yokluk cektiren bencil anne babalari