Annemle bile konuşamıyorum iyice içime kapanık birisi oldum :(?

ben bunları yaparım zaten ama odun gibiyim yanı sabit duruyorum dış görünüşten kaybediyorum ve ses tonum diğer kızlara gore çok farklı çıkıyor bunlar beni isteksizlestiriyor başkalarına ozeniyorum hep onların konuşma tarzını örnek alıyorum ama daha kotu oluyor onlar öyle konuştuğunda herkes iyi davranıyor ama ben öyle konustugumda soğuk kanlı oluyorum ve aptal durumuna dusuyorum

sebebi kendimi hic begenmemem hem cinslerime bakıyorum çok güzeller ama ben kendimi öyle görmüyorum ve buda kafama takik durumda o yüzden başka bisey düşünemiyorum keşke benimde saçların boyle olsa keşke benimde fizigim boyle olsaydı demekten biktim

kendi kendime stres yapıyorum sorunda bu ya zaten dışarı çıktığımda etrafındaki insanların hic biri bana bakmıyor kendimi begendirmeye calismiyorum ama ozguvenim düşüyor insan kendisine bakan birilerinin olmasını ister gerçi ben fazla bakmiyorum insanlara nereye gidersen gideyim hep bir mutsuzluk umutsuzluk kafam daki bu düşünce yoruyo beni

bunu nasıl yapacagimida bilmiyorum doktora gitmeyi düşünüyorum yakin zaman da arkadaşıma da soyledim bunu ilaç ise yarar belki dedim oda yaramıyor dedi ama gitmek istiyorum

evet

yok allah şükürler olsun

o konuda halime şükür ediyorum zaten ama keşke diyorum konusamasaydim dilsiz olsaydım en azından kimse bana niye suskun sun demezdi