Şu vicdan azabından bir türlü kurtulamıyorum. Nasıl unutabilirim bunları?

Şaka gibi belki ama bu sefer gerçekten ciddi bir soru soruyorum. Ciddi bir vicdan azabım var ve aklıma geldikçe bu durum kendimden nefret ediyorum.
Yaptıklarım yeni şeyler değil yıllar önce olan çok eski şeyler ama yine de düşündüğüm zaman kendimden tiksinmeme engel olmuyor malesef. 3 kardeşiz biz. En büyük ve tek kız ben, daha sonra da 2 kardeş erkek olarak var. En küçük kardeşimle aramda 7 yaş var ve doğuştan bir kolu felçli..
Küçük yaşlarda (ki aslında çok da küçük de sayılmaz 16 17 yaşları civarı yanlış hatırlamıyorsam) onunla aşırı zıtlaşırdık hiç anlaşamazdık. Sonuçta ben ergen, o çocuk sürekli bir kavga hali vardı. Ve ben her sinirlendiğimde, ki aşırı sinirlenen bir insandım. (her ne kadar artık daha bir mülayim olsam da...) Neyse her sinirlendiğimde kardeşime sakat, özürlü vs gibi bağırarak hakaret ediyor, belki de öyle canını yaktığımı sanıyordum. Hangi akılla öyle şeyler söylediğimi inanın şu an kestiremiyorum...
Kardeşimi çok sinirli bir anımda evde elimde bıçakla kovaladığımı da bilirim. Benim inatlaşmam yüzünden bir tencere kaynar yemeğin üzerine dökülmesiyle vücudunda yanıklar olduğunu da..
Ama en çok o zamanlar ona sakat diye bağırdığım aklıma geldikçe kendimden nefret ediyorum...
Artık çok iyi anlaşıyoruz çok şükür. Hele ki son 2 senedir yani ben evlendikten sonra. Biraz da eşimin o kardeşime karşı tavırlarıma verdiği tepkiler sayesinde sanırım düzelttim kendimi. Hatta diğer kardeşimden belki de daha çok seviyorum şu an için onu.. Yarın doğum günü ve o 18 yaşına girecek. Ben hediye olarak ne alsam diye düşünürken geçmiş geldi tekrar aklıma ve tekrar kendime küfrettim...

Ciddi derecede cevap verecekler yazsın lütfen.. Şu vicdan azabından kurtulmak istiyorum artık..