Yani eğer aşırı ve çok kötü bir durum yoksa ağlamayı tercih etmem yani bu durumdan utanırım elinden geldiği kadar kendi içimde yaşarım bazı şeyleri. Kendi başıma da kendi ağlama tercih etmiyorum ama.
Merhaba ; Ağlamak aslına bakarsan gülmek gibi bir ihtyaçtır. Önemli olan o ihtiyacı nerde ne zaman kiminle nasıl giderdiğine bağlı. ya da sana bu ihtiyacı hatırlatacak olaylar ne ona bakılmalı :) Ben toplum içinde ağlamam şahsi olarak ama ağlayanada aaa ağlak diye laf etmem. He sinirli olduğumda evet ağlamışlığım var ama sinirlenirsem o da o yüzden ağlamışımdır. Yoksa bu ihtiyacımı yalnız başıma giderebiliyorum :) ağlamak rahatlatır. Peyami Safa'dan özlü bir söz ile düşüncelerimi bitirmek istiyorum :)
Travmam Var… Ağlamam, Ama Ağlarsam Da Hiç Sesim Duyulmamalı. Ağlamak İnsanın Fazlalığı Üzerinden Atması İçindir. Ve Ben Sırf Travmamdan Dolayı Sesli Ağlayamadığımdan Rahatlayamam. Ve İnsanın O Fazlalığı Atamaması Gerçekten De Çok Can Yakıyor.
Utanmam. Ayrıca utansam bile o an gözümden yaşlar geliyorsa geri gönderemem. Zaten genelde sessiz bir şekilde ağlarım, toplum içinde de gözümden yaşları akıtır dururum.
Bu hayat beni kütüphanede ağlattı, kafede ağlattı, yolun ortasında oturup ağlattı, toplu taşımada ağlatmasa iyiydi ama onda da ağlattı.. insan ağlaması gelince tutamıyor